Καταιγίδα στον Ορίζοντα: Η Αυγή των Νεκρών

"Έτσι όπως μας χαιρετάνε, τόσο εγκάρδια, θα έλεγε κανείς ότι δεν περιμένουν να μας ξαναδούν..." - Λούκας Πάπαρμπεργκ, πρώην φρουρός

Dramatis Personae

Εφρέζι ο Πιστός, φανατικός θρησκόληπτος
Ιρώνη του οίκου Μάκαντερ, ευγενές ξωτικό και τζογαδόρος
Λούκας Πάπαρμπεργκ, πρώην μέλος της φρουράς της Ουμπερσράηκ
Κρούσες Μπρέρετον, αμαξάς από την Ουμπερσράηκ

‘Ζωντάνεψε! Για τ’όνομα του Σήγκμαρ, ζωντάνεψε!’

Οι φωνές προέρχονταν από ένα γέρο που φόραγε γυαλιά με κωμικά χοντρά κρύσταλλα. Ήταν ακόμα με τις παντόφλες του, το σκούφο ύπνου και τις άσπρες πυτζάμες του. Έτρεχε πανικόβλητος στο λασπωμένο δρόμο, μέσα στα σκοτάδια και κατευθυνόταν προς το πανδοχείο. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί, μαζί με την φρουρά της πόλης, το έκανε να φαίνεται πως ήταν πιο ασφαλές. Που να ήξερε τι είχε διαδραματιστεί εκεί μέσα, όχι περισσότερο πριν από μισή ώρα.

Οι πιτζάμες του είχαν αρχίσει να παίρνουν μια καφέ απόχρωση από την λάσπη. Ήταν σε κατάσταση σοκ. Ο Εφρέζι τον είδε να μπαίνει μέσα και τον ρώτησε τι τρέχει. Οι μόνες πληροφορίες που κατάφερε να του αποσπάσει ήταν ότι ονομαζόταν Ιερόνυμος Κνόπφεν, ήταν πρώην λέκτορας του πανεπιστημίου της Άλτντορφ, τώρα πια έμενε στην Στρόμντορφ και έγραφε ένα βιβλίο για την ιστορία της. Δεν ήταν σε θέση να τους πει τι ήταν αυτό που τον τρόμαξε, αλλά τους είπε ότι καλύτερα θα ήταν να έρθουν σπίτι του να το δουν οι ίδιοι.

Χωρίς να προλάβουν να πάρουν ανάσα από την προηγούμενη μάχη με τους απέθαντους, χωρίς να προλάβουν να θρηνήσουν για τον χαμό του φίλου τους Νέκραλ Χάλγκμουντ, η Ιρώνη και ο Εφρέζι ετοιμάζονται να ξεκινήσουν για το σπίτι του Ιερόνυμου Κνόπφεν. Στην κορυφή της σκάλας ξεπρόβαλε ο Λούκας Πάπαρμπεργκ κρατώντας το σπαθί του με το ένα χέρι. Με το άλλο πιανόταν από την κουπαστή της σκάλας για να μην χάσει την ισορροπία του. Ήταν χλομός και φανερά εξουθενωμένος από την περίεργη αρρώστια του. Οι φίλοι του προς στιγμή νόμισαν ότι είχε πεθάνει και είχε γίνει και αυτός απέθαντος, αλλά οι αμφιβολίες τους διαλύθηκαν όταν τους μίλησε.

‘Καλύτερα να έρθω και εγώ μαζί σας.’ είπε κοφτά και με δυσκολία, σαν να είχε μόλις ανέβει μια δύσκολη ανηφόρα. ‘Για να μην θρηνήσουμε και άλλους νεκρούς’.

Ακολούθησαν τον γέρο ως το σπίτι του, στην οδό Μαρκετστράσε. Τους είπε να πάνε στο δωμάτιο που είναι το γραφείο του. Αυτός δεν τολμούσε να μπει καν μέσα στο σπίτι του. Το γραφείο του ήταν γεμάτο βιβλία. Στοίβες ξεκίναγαν από το πάτωμα και έφταναν ως το ταβάνι. Στο ταβάνι κρεμόταν ένας σκελετός, από αυτόν που συνηθίζουν να έχουν οι κουρείς-χειρούργοι στα γραφεία τους. Μόνο που αυτός ο σκελετός ήταν ζωντανός και κούναγε τα χέρια και τα πόδια του στον αέρα. Το θέαμα ήταν ανατριχιαστικό και ταυτόχρονα γελοίο. Ο Λούκας με μερικά στοχευμένα χτυπήματα κατάφερε να τον θρυμμάτιση. Η Ιρώνη έκανε μια γρήγορη έρευνα στο σπίτι, όσο έλειπε ο οικοδεσπότης, αλλά δεν βρήκε τίποτα σημαντικό, εκτός από πάρα πολλά βιβλίο γλωσσολογίας και ιστορίας. Ο πνευματικός πλούτος δεν ήταν κάτι που την ενδιέφερε.

Οι υπόλοιποι βγήκαν έξω για να μιλήσουν με τον Κνόπφεν. Ο Εφρέζι ήταν ιδιαίτερα καχύποπτος με τον γέρο. Αν και δεν είχε στοιχεία, τον κατηγόρησε για νεκρομαντεία. Να κατηγορείς κάποιον για νεκρομαντεία και να τον καταδικάζεις χωρίς στοιχεία είναι μια τακτική που συνηθίζουν οι Κυνηγοί-Μαγισσών. Καλύτερα να ρίξουν στην πυρρά έναν αθώο, παρά να αφεθεί ελεύθερος ένας νεκρομάντης. Ο Κνόπφεν άσπρισε και τα αρνήθηκε όλα. Ήταν σαφές ότι ήταν αθώος και στο τέλος, ακόμα και ο πιστός Εφρέζι πείσθηκε. Ο Κνίπφεν προσπάθησε να είναι ευγενικός μαζί τους, χωρίς να δείχνει ότι παρεξηγήθηκε που τον κατηγόρησαν αδίκως. Ίσα-ίσα που ήταν και ευγνώμων που τον απάλλαξαν από τον σκελετό που ζωντάνεψε πρόσφατα περιφρονώντας όλους τους φυσικούς νόμους. Τους πρόσφερε ένα ζεστό τσάι το οποίο ηρέμησε τα νεύρα των τυχοδιωκτών που ήταν ιδιαίτερα τεταμένα λόγω των πρόσφατων εξελίξεων. Ύστερα επέστρεψαν στο πανδοχείο για να συνεχίσουν τον ήδη ταραγμένο ύπνο τους.

Το πρωί τους ξύπνησε ο γιος του μακαρίτη πανδοχέα. Ο γιος του πανδοχέα τους είπε ότι θα τους περιμένει ο διοικητής της φρουράς Κέσσλερ σε μια ώρα έξω από το δημαρχείο. Το χτύπημα στην πόρτα διέκοψε τον εφιάλτη του Εφρέζι στον οποίο πρωταγωνιστούσε ο νεκρός Νέκραλ. Οι υπόλοιποι δεν είχαν πολύ καλύτερο ύπνο. Ίσα που κατάφεραν να ξεκουράσουν τα μάτια τους. Ο πρόσφατος χαμός του φίλους τους, γιατί ναι, φίλο τον θεωρούσαν και ας ήταν παράξενος και οξύθυμος, τους είχε ψυχολογικά προβλήματα. Ένιωθαν πια πιο εύθραυστοι. Λες και ο Μορρ παραμόνευε πια σε κάθε τους βήμα για έναν γρήγορο χορό.

Οι τυχοδιώκτες προγευμάτισαν βιαστικά στην τραπεζαρία του πανδοχείου. Το κλίμα ήταν βαρύ και πένθιμο, ύστερα από τον άδικο χαμό του πανδοχέα και του μάγου της Ερυθράς Τάξεως. Η σάλα δεν είχε καθαριστεί από τα αίματα αλλά η πρόσφατη βία και το αίσθημα του θανάτου ακόμα αιωρούταν στην ατμόσφαιρα. Οι ντόπιοι ήταν φοβισμένοι. Το ξωτικό Ιρώνη κατάφερε να παρακούσει τις συνομιλίες των καλεσμένων. Επικρατούσε φόβος γιατί οι ντόπιοι ήταν σίγουροι ότι από τα Γκρίζα βουνά προέλαυνε ο απέθαντος στρατός των βρικολάκων Φον Κάρσταην για να αποτελειώσει αυτό που τους εμπόδισε να κάνουν ο Όλαους Στικχελμ πριν από πεντακόσια χρόνια. Ο έμπορος Κλάους Φον Ρόθσταην ήταν κατάκοιτος στο κρεβάτι από την ημέρα που τον ελευθέρωσαν από τους κτηνάνθρωπους. Είχε τα ίδια συμπτώματα με αυτά του Λούκας, μάλλον πνευμονία είχε πει ο γιατρός ο Κέμπλερ, αλλά ο οργανισμός του ήταν πιο αδύναμος από του Λούκας και δεν είχε συνέλθει ακόμα. Ο Φλόριαν, το μέλος της συντεχνίας των εμπόρων, πλησίασε τους τυχοδιώκτες και τους συνέστησε στον αμαξά Κρούσες. Τους είπε ότι είχε ξεκινήσει έρευνες για να βρει αμαξά για να τους οδηγήσει πίσω στην Ούμπερσραηκ όταν επισκευαστεί η γέφυρα. Ο Κρούσες είχε δουλέψει σαν αμαξάς και είχε συνεργαστεί και με την συντεχνία με επιτυχία στο παρελθόν. Τώρα έψαχνε για οποιαδήποτε εργασία αδιακρίτως, ακόμα και τυχοδιώκτης, προκειμένου να βρει χρήματα για να αγοράσει μια άμαξα που να την εκμεταλλεύεται ο ίδιος. Οι άδειες αμαξών στην Ουμπερσράηκ δίνονταν από τον διοικητή της πόλης, και ήταν πολύ ακριβές. Αρκετοί αμαξάδες είχαν προβεί σε απεργίες στο παρελθόν για να μειωθεί η τιμή της άδειας, είχαν κλείσει δρόμους με τις άμαξες τους και εμπόδιζαν το εμπόριο της πόλης. Είχαν γίνει πολλές αιματηρές εμπλοκές με την φρουρά με θύματα και από τις δύο πλευρές. Οι τυχοδιώκτες δεν αρνήθηκαν έναν ακόμα στην ομάδα τους. Από μέσα τους σκέφτηκαν ότι θα είναι χρήσιμος στις μάχες αλλά και όταν υποχωρούν ειδικά αν τρέχει πιο αργά από αυτούς.

Είχαν ακόμα λίγο χρόνο πριν συναντήσουν τον Κέσσλερ, όποτε αποφάσισαν να τον αξιοποιήσουν. Η Ιρώνη πήγε να αγοράσει μερικά θεραπευτικά φίλτρα από την ντόπια θεραπεύτρια αλλά δεν τα βρήκαν στην τιμή. Η Ιρώνη θεώρησε σκόπιμο να μην κρατήσει την υπόσχεση της που είχε κάνει στον Κέσσλερ να μην κλέβει ντόπιους. Αγνόησε τον θανάσιμο κίνδυνο να την πιάσει η φρουρά και να την κρεμάσει στο λιβάδι της Βεράνας όπως είχαν κρεμάσει και την οικογένεια Χολτς και τους κλέφτες των προβάτων. Χωρίς δισταγμό έκλεψε δύο φιαλίδια από τις προμήθειες που είχε στην καλύβα της, η φτωχή και άμοιρη γυναίκα. Τι και αν τα χρειαζόταν τα φαρμακευτικά φιαλίδια αργότερα η πόλη? Δεν την ένοιαζε. Ναι, ένας απέθαντος στρατός ερχόταν να λεηλατήσει την πόλη και μπορεί οι ντόπιοι να είχαν ανάγκη τα φάρμακα, αλλά σίγουρα αν τα έκλεβε η Ιρώνη θα έβρισκαν πολύ καλύτερη χρήση και για καλύτερο και ευγενέστερο σκοπό. Στο κάτω-κάτω τι είχε μεγαλύτερη αξία. Οι φτωχοί, αγράμματοι και βρώμικοι δερματάδες, ή ένα ευγενές ξωτικό από την Ούλθουαν? Η Ιρώνη αναλογίστηκε το κέρδος της. Αν είχε αγοράσει τα φιαλίδια θα έπρεπε να είχε πληρώσει περίπου 80 ασημένια νομίσματα, εξωφρενική τιμή για αμφιβόλου ποιότητας ανθρώπινα γιατροσόφια. Χαρούμενη με τα λάφυρα της ξεκίνησε για το δημαρχείο για να ανταμώσει τους υπόλοιπους. Ήταν σίγουρη, πως μέσα στην ημέρα κιόλας, τα φιαλίδια θα της ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα. Και αυτό το λέω «ειρωνικά» για την «Ιρώνη» (χαχα, πως τα γράφω! Το βιβλίο αυτό θα προκαλέσει σάλο, είμαι σίγουρος) γιατί όπως λένε και οι Βρεττονοί ‘no bad deed goes unpnusished’. Στην μακρινή Αράμπια μάλιστα, θα έλεγαν ότι η Ιρώνη έχει αρχίσει να συσσωρεύει αρκετό κακό κάρμα και κάπως θα πρέπει να το κάψει.

Στην άλλη άκρη του βρωχερού χωριού, ο Κρούσες, ο Εφρέζι και ο Λούκας μπήκαν στον ναό του Σήγκμαρ και επιτέλους μπορούσαν να αναπνεύσουν άνετα, χωρίς να μυρίζουν την μπόχα των βυρσοδεψείων. Ο Ιερέας Μάγκνους Γκότσαλκ ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος που είδε πάλι τον πιστό Εφρέζι. Είχε ήδη μάθει τα νέα για τον χαμό του Νέκραλ. Ήταν αλήθεια ότι σαν Ιερέας δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα τους μάγους, αλλά ο Σήγκμαρ ήταν αυτός που επέτρεψε την μαγεία στην Αυτοκρατορία, άλλα δεν μπορεί να ήταν όλοι κακοί και επικίνδυνοι. Όλοι μαζί είπαν μια προσευχή για την ψυχή του αδικοχαμένου μάγου που πέθανε πολεμώντας τους απέθαντους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Ο Εφρέζι αφού έλαβε τις ευλογίες από τον Ιερέα του επέστρεψε το χρυσό αετό του αυτοκράτορα. Όταν του ζητήθηκαν εξηγήσεις του είπε το παραμύθι που του είχε πει η κλέφτρα Ιρώνη, ότι τον αετό τον είχε βρει στο πτώμα του απέθαντου Χολτς. Ο Ιερέας πίστεψε τον Εφρέζι, όπως ο Εφρέζι είχε πιστέψει την κλέφτα (και ψεύτρα) Ιρώνη. Ύστερα ο Μάγκνους τους διηγήθηκε το νέο όνειρο που είχε δει. Όπως και την άλλη φορά, έτσι και τώρα, είδε έναν μάγο, πάνω σε μια βάρκα να προσπαθεί να αποφύγει κεραυνούς που έπεφταν από τον ουρανό. Στην βάρκα ήταν σίγουρος ότι είδε και τον Εφρέζι. Οι φίλοι του δεν πρέπει να ήταν μακριά. Ήταν σχεδόν το ίδιο όνειρο με αυτό που τους είχε διηγηθεί και πριν μέρες. Μόνο που τότε ο Νέκραλ ζούσε, άρα αν το όνειρο ήταν προφητικό, τότε ο μάγος αυτός δεν μπορούσε να είναι ο Νέκραλ. Τον ρώτησαν την χρώμα ρόμπα φορούσε και τους απάντησε ‘μπλε’. Άρα μάλλον ήταν ο Νίκλαους Σούλμαν αυτός που είχε δει στο όνειρο του.

Όλοι οι τυχοδιώκτες συναντήθηκαν πάλι στην πλατεία, έξω από το δημαρχείο. Στα μαρμάρινα σκαλιά τους περίμενε ο Κέσσλερ που τους χαιρέτησε απότομα. Ήταν εκνευρισμένος γιατί τον είχαν στήσει μισή ώρα. Τους είπε ότι τους θέλει ο Δήμαρχος, Φίλιπ Άντλερ. Οι τυχοδιώκτες παραξενεύτηκαν. Νόμιζαν ότι δεν θα τον έβλεπαν ποτέ. Ο Κέσσλερ τους είπε ότι και αυτός παραξενεύτηκε όταν τον κάλεσε ο δήμαρχος το πρωί. Είχε να δείξει σημάδια δραστηριότητας από όταν πέθανε εκείνη η νεαρή κοπέλα. Αφού τον ρώτησαν σχετικά, κατάφεραν να ξεχωρίσουν τα κουτσομπολιά από την αλήθεια. Η γυναίκα του Κέσσλερ είχε πεθάνει πριν δύο χρόνια. Η γυναίκα του πανδοχέα Σεμπάστιαν Μπρένερ είχε πεθάνει πριν δύο μήνες. Ο Φίλιπ Άντλερ κλείστηκε στο δημαρχείο πριν δύο μήνες, όταν πέθανε η νεαρή γυναίκα του Σεμπάστιαν. Ο Κέσσλερ τους πήγε στον πάνω όροφο, ανεβάζοντας τους στην μεγαλοπρεπή σκάλα. Πριν μπουν στο γραφείο του Φίλιπ Άντλερ, ανοίγει η πόρτα και βγαίνει ο μάγος της Ουράνιας Τάξης, Νίκλαους Σούλμαν. Το κεφάλι του το είχε γυρισμένο πίσω, κοιτώντας μέσα στο δωμάτιο και λέγοντας:

‘Ναι ναι, προφανώς και είναι νεκρομαντεία. Δυστυχώς δεν μπορώ να βοηθήσω, είμαι τρομερά απασχολημένος. Απλά σκοτώστε τον νεκρομάντη και θα λυθούν τα προβλήματά σας.’ Σκόνταψε πάνω στους τυχοδιώκτες. ‘Α, να και οι ήρωες της Στρόμντορφ, πολύ ωραία. Οπότε τελικά δεν θα με χρειαστείτε!’, είπε και κατέβηκε την σκάλα.

Ο Κέσσλερ τους οδήγησε στο γραφείο του Άντλερ. Ένα χοντρό στρώμα σκόνης κάλυπτε το δάπεδο και το γραφείο. Οι τοίχοι είχαν βιβλιοθήκες, η μια είχε βιβλία, η άλλη περγαμηνές και πάπυρους. Ο Άντλερ καθόταν σε μια μεγάλη κόκκινη δερμάτινη πολυθρόνα και κρατούσε μια κορνίζα με τη ζωγραφιά μιας κοπέλας που φόραγε ένα κόκκινο φόρεμα. Στο λαιμό της είχε περασμένο ένα ασημένιο κολιέ με ένα μεγάλο μαύρο μαργαριτάρι.

‘Κακόμοιρη Μαντρίγκα!’, μουρμούρισε κοιτώντας την ζωγραφιά, ύστερα έστρεψε το βλέμμα του στους τυχοδιώκτες. Τα μάτια του ήταν κόκκινα, και είχαν μαύρους κύκλους ‘Την έθαψαν με αυτό το φόρεμα ξέρετε. Το κολιέ που φοράει ήταν το τελευταίο δώρο που της έκανα.’ είπε λυπημένα και άφησε την κορνίζα.

‘Με επισκέφτηκε στον ύπνο μου χτες βράδυ. Η σάρκα της κρεμόταν από τα κοκάλα της, τα μάτια της ήταν κενά. Φόραγε το ίδιο κόκκινο φόρεμα και στο λαιμό της είχε το κολιέ, και όταν άνοιγε τα μπλε χείλη της, μου φώναζε να την βοηθήσω’. Ο Άντλερ κοίταξε τους τυχοδιώκτες προσπαθώντας να δει την αντίδρασή τους και να του δώσουν κάποια εξήγηση. Αλλά δεν είχαν κάτι να του πουν. Ο Κέσσλερ επενέβη.

‘Είναι προφανές ότι το όνειρο αυτό, έχει κάποια σχέση με τα χτεσινοβραδινά γεγονότα. Είμαι σίγουρος ότι ο νεκρομάντης Λάζαρος Μούρν είναι αναμιγμένος. Ξέρω θα μου πείτε ότι τον κάψαμε πέρσι, αλλά αν μάθαμε κάτι χτες, είναι ότι οι νεκροί δεν μένουν πάντα πεθαμένοι’. Ο Κέσσλερ έκανε μια παύση και κοίταξε τον Άντλερ. Ο Άντλερ του έγνεψε να συνεχίσει.

‘Θέλω να πάτε στον κήπο του Μορρ, νοτιοανατολικά από την πόλη και να πείτε στον Ιερέα, τον αδερφό Γκρέημπ ότι το χρειαζόμαστε για να μας εξηγήσει τι σημασία και έννοια αυτού του ονείρου. Ο αδερφός Γκέημπ, αν και μυστήριος, όπως όλοι οι Ιερείς του Μορρ, είναι ειδικός στους οιωνούς και τα όνειρα. Δεν μπορώ να στείλω άτομα της φρουράς γιατί σύμφωνα με τις φήμες θα δεχτούμε επίθεση από τον απέθαντο στρατό του απέθαντου οίκου βρικολάκων Κάρσταην. Ούτε θέλω να στείλω ένα παιδί για τα θελήματα εκεί γιατί δεν ξέρω πως είναι τα πράματα. Εσείς είστε η καλύτερη επιλογή’.

‘50 ασημένια νομίσματα αμοιβή στον καθένα!’ Συμπλήρωσε ο Άντλερ.

‘Πριν δεχτούμε, πες μας, τι έτρεχε με την Μάντριγκα? Γιατί αυτοκτόνησε?’, ρώτησε ο Εφρέζι με ένα ίχνος αδερφικής συνομωσίας.

Ο Άντλερ απέφυγε να παραδεχτεί οτιδήποτε σχετικά με την σχέση του με την Μάντριγκα. Τους είπε ότι ήταν δυστυχισμένη με τον γάμο της. Αλλά τον τελευταίο καιρό, πριν την αυτοκτονία της, είχε αρχίσει να παρανοεί. Νόμιζε ότι την καταδίωκαν. Λίγες μέρες μάλιστα πριν αυτοκτονήσει είχε γδάρει το πρόσωπο της με τα ίδια της τα χέρια. Τον ρώτησαν αν την έβγαλαν ποτέ από το πηγάδι, και τους απάντησε φυσικά. Την κήδεψαν στον Κήπο του Μορρ, έξω από την πόλη. Εκεί που πρέπει να πάνε ούτως ή άλλως για να βρουν τον Ιερέα του Μορρ, τον Αδερφό Γκράμπε. Όλοι οι νεκροί εκεί θάβονται, με τις ευλογίες του Γκράμπε. Το πηγάδι το αποφεύγουν οι ντόπιοι και προτιμούν να περνούν το πόσιμο νερό από ένα ρυάκι κοντά στην πόλη το οποίο όμως έχει βρομόνερα.

Οι τυχοδιώκτες δέχτηκαν την αποστολή (και τα χρήματα). Γενικά όλοι θεωρούσαν γρουσουζιά να επισκέπτεσαι νεκροταφεία, αλλά εφόσον θα τους συνόδευε ο Αδερφός Γκρέημπ έλπιζαν ότι δεν υπήρχε πρόβλημα. Και αν ήταν τυχεροί μπορεί να μην χρειαζόταν καν να μπουν μέσα στο νεκροταφείο, ίσως ο Γκράμπε τους συναντούσε έξω από τον Κήπο και γύριζαν όλοι μαζί στην πόλη. Ο Άντλερ, με δάκρυα στα μάτια του χαιρέτησε έναν-έναν προσωπικά σφίγγοντας τους το χέρι. Όταν βγήκαν από το δημαρχείο, ο Κέσσλερ, τους χαιρέτησε στρατιωτικά.

‘Είδες πως μας χαιρέτησε ο Κέσσλερ?’ είπε ο Λούκας με περηφάνια όταν ήταν σε απόσταση εκτός ακοής. Δεν είχε καταλάβει πόσο του είχε λείψει η στρατιωτική χαιρετούρα μέχρι που τον χαιρέτησε ο Κέσσλερ. Κάτι σκίρτησε στην καρδιά του.

‘Και ο Άντλερ! Πρέπει να συγκινήθηκε!’, είπε ο Κρούσες

‘Ναι,’ απάντησε ο Εφρέζι με σκεφτικό ύφος. ‘Αλλά γιατί? Επειδή θα τους βοηθήσουμε ή επειδή νομίζουν ότι δεν θα μας ξαναδούν?’.

Ο Λούκας κοντοστάθηκε. Όντως, οι αντιδράσεις του ήταν σαν να καταλάβαιναν ότι τους έστελναν σε αποστολή αυτοκτονίας.

‘Ώστε τα είχε με την γυναίκα του πανδοχέα ε? Ο Άντλερ!’, είπε η Ιρώνη εύθυμα για να αλλάξει θέμα.

‘Ω! Φίλοι μου!’ φώναξε ο Νίκλαους Σούλμαν, ο μάγος της Ουράνιας τάξης. Ήταν στην πλατεία και τους πλησίαζε. Τα μάτια του ήταν κουρασμένα, σαν να μην είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ. Τους είπε δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο με την μετάφραση της Απαστράπτουσας Πέτρας. Χρειάζεται και τα άλλα κομμάτια. Τους είπε ότι και χτες το βράδυ είδε ένα όνειρο. Είδε μια νεκρή κοπέλα να κατευθύνει μια απέθαντη στρατιά στην πόλη τους. Και ένας φύλακας σκελετός με ένα τεράστιο σπαθί και πανοπλία με σχέδια δράκου να φυλάει μια άσπρη πλάκα. Δεν ήξερε ακριβώς τη σήμαιναν όλα αυτά. Ο Εφρέζι του έδειξε το άγαλμα πίσω του. ‘Κάπως έτσι ήταν ο σκελετός με την πανοπλία’. Ο Σούλμαν κοίταξε το άγαλμα του Όλαους Στικχελμ σαν να το παρατηρούσε για πρώτη φορά.

‘Ναι Ναι! Αυτήν την πανοπλία φόραγε! Ο Στίκχελμ φυλάει την πέτρα, αυτό πρέπει να σήμαινε το όνειρο που είδα. Πρέπει να μου την φέρετε για να συνεχίσω την μετάφραση. Οι ανώτεροι μάγοι της Ουράνιας Τάξης’, τους είπε και ζήτησε συγνώμη. Έπρεπε να φύγει για να συνεχίσει την μετάφραση. Τους ευχήθηκε καλή τύχη και ξεκίνησε για το πανδοχείο.

Η παρέα συνέχισε τον δρόμο προς την πύλη, με κάνοντας φιλική κουβεντούλα και κουτσομπολιό. Από την νότια πύλη θα συνέχιζαν νοτιοανατολικά, θα πέρναγαν τα μαύρα νερά του ποταμού Τράνιγκ και θα έφταναν στο κήπο του Μορρ. Λίγο πριν βγουν από την πόλη εντόπισαν ένα μαγαζί με ρούχα και πανοπλίες, όλα φτιαγμένα από το ντόπιο δέρμα των βυρσοδεψείων. Ο Λούκας που ήξερε από εξοπλισμό, εξήγησε στους άλλους, ότι οι πανοπλίες αυτές είναι εξαιρετικής ποιότητας, πιο ελαφριές και πιο ανθεκτικές από αυτές που φοράνε ήδη. Αποφάσισαν να αγοράσουν όλοι από μια. Ο μαγαζάτορας, αφού τους είπε ότι οι πανοπλίες είναι φτιαγμένες από ντόπιους τεχνίτες, τους έκανε μια γερή έκπτωση. Τα νέα είχαν μαθευτεί, και όλοι τους αναγνώριζαν σαν ήρωες του χωριού. Δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να τους εξόπλιζαν καλύτερα γιατί αν όντως ερχόταν στρατός απέθαντων θα ήταν προς όφελος όλων των κατοίκων να αντέξουν οι νέοι ήρωες μερικά χτυπήματα παραπάνω.

Άρχισαν να κατευθύνονται προς τον ποταμό Τράνινγκ. Η Ιρώνη θυμήθηκε τα δύο μπουκαλάκια με το θεραπευτικό φίλτρο που είχε κλέψει. Έδωσε το ένα στον Εφρέζι. Φυσικά δεν του είπε ότι τα είχε κλέψει αλλά ότι τα αγόρασε. Ήξερε ότι αν του έλεγε την αλήθεια, δεν θα δεχόταν να το πιει, ενώ αν του έλεγε ότι τα αγόρασε θα της χρώσταγε και χάρη. Ο Εφρέζι είχε ακόμα πληγές ανοιχτές από την χτεσινή μάχη με τους απέθαντους. Άνοιξε το μπουκαλάκι και το ήπιε. Καμία βελτίωση δεν ένιωσε όμως. Ίσως είχε περάσει η ημερομηνία λήξης του? Γκαντεμιά! Συνέχισαν την πορεία ύστερα από το ολιγόλεπτο διάλειμμα. Είχαν πάρει το ‘μονοπάτι του φέρετρου’, όπως το έλεγαν οι ντόπιοι. Ένα στενό μονοπατάκι από το οποίο πέρναγε το φέρετρο που πήγαινε για ταφή, και από πίσω όσοι θρηνούσαν. Δεξιά και αριστερά τους ήταν φητείες και σπαρτά. Δεν είχε περάσει μια ώρα από όταν είχαν βγει από την πύλη, όταν η Ιρόνη εντόπισε κάποιον να τους ακολουθεί και τώρα ήταν κριμένος πίσω από τις καλαμποκιές. Πήγε να δει πιος ήταν και αναγνώρισε τον Γουόλτροτ, τον χαζό του χωριού. Τους ρώτησε αν πάνε να δουν τον φίλο του, τον Αδερφό Γκρέημπ, και του είπαν ναι. Τους ζήτησε να τους ακολουθήσει και δεν αρνήθηκαν. Όταν έφτασαν στην όχθη του ποταμού, είδαν από την δικιά τους μεριά ένα ξύλινο σπιτάκι με ένα κουδούνι από έξω, και στην άλλη όχθη, μια σχεδία δεμένη στον κορμό ενός δέντρου. Ο Γουόλτροτ τους είπε ότι πρέπει να βαρέσουν την καμπάνα για να έρθει ο Ιερέας να τους πάρει με την σχεδία. Ο Κρούσες βάρεσε την καμπάνα και περίμεναν. Η βροχή συνέχισε να πέφτει ορμητικά, μερικοί κεραυνοί έπεφταν κάπου πέρα από την απέναντι όχθη. Ο Ιερέας αργούσε να εμφανιστεί. Ο Κρούσες ξαναβάρεσε την καμπάνα. Τίποτα. Ο Γουόλτροτ άρχισε να ανησυχεί. ‘Μα πάντα έρχεται!’, έλεγε στον εαυτό του. Άρχισαν να σκέφτονται άλλο τρόπο να περάσουν, αλλά ο μόνος τρόπος που μπορούσαν να σκεφτούν ήταν κάποιος να κολυμπήσει ως την απέναντι όχθη και να φέρει την σχεδία. Δεν τους άρεσε πολύ η ιδέα γιατί την τελευταία φορά που το είχαν δοκιμάσει, παραλίγο να πνιγεί ένας από αυτούς. Ο Κρούσες πρότεινε να γυρίσουν πίσω. Είχαν κάνει ότι μπορούσαν στο κάτω κάτω. Αλλά ούτε αυτό ήταν επιλογή.

‘Καλά, θα πάω εγώ!’ είπε τελικά ο Λούκας. Αφού ήταν κότες οι άλλοι, τι να έκανε. Άρχισε να βγάζει τα ρούχα του και έπεσε μέσα στο νερό. Οι άλλοι (οι κότες) των συνέχαιραν για το θάρρος του και άρχισαν να κάνουν ότι μπορούν για να τον βοηθήσουν να κολυμπήσει απέναντι, δηλαδή να του φωνάζουν ενθαρρυντικά συνθήματα.

Τα νερά δεν ήταν ιδιαίτερα ορμητικά, αλλά και ο Λούκας δεν ήταν και ο καλύτερος κολυμβητής. Ενώ κολυμπούσε κάτι του ακούμπησε το πόδι. Μάλλον τα χέλια του Ράηκ. Σκέφτηκε. Μετά όμως θυμήθηκε ότι τα χέλια αυτά είναι σαρκοβόρα. Άρχισαν να τον δαγκώνουν. Έκανε πιο σβέλτες και νευρικές κινήσεις για να φτάσει πιο γρήγορα στην όχθη. Τα δαγκώματα συνεχίζονταν, αλλά ο Λούκας τα αγνόησε. Οι σύντροφοί του απέναντι κατάλαβαν το κίνδυνο που διέτρεχε και την μάχη που έδινε και άρχισαν και αυτοί να τον βοηθάνε με τον μόνο τρόπο που μπορούσαν. Συνέχισαν να του φωνάζουν ενθαρρυντικά συνθήματα. Ο Γουόλτροτ χοροπήδαγε από την ένταση. Όταν ο Λούκας βγήκε έξω, είδε ότι τα πόδια του και η κοιλιά του είχε σημάδια από τα δαγκώματα και το αίμα είχε αρχίσει να κυλάει. Ανακατεύτηκε, αλλά τελικά κατάφερε να προσποιηθεί ότι αγνοεί τον πόνο με επιτυχία. Εξάλλου το κρύο νερό του ποταμού του είχε προκαλέσει αναισθησία. Έλυσε την σχεδία, κωπηλάτησε ώς απέναντι, βγήκε στην όχθη, φόρεσε τα ρούχα του, και όλοι μαζί ανέβηκαν στην σχεδία ξαναπήγαν στην άλλη όχθη. Απλά πράματα.

Στο βάθος είδαν ένα πέτρινο τείχος, τρία μέτρα ψηλό. Μέσα ήταν ο κήπος το Μορρ. Δεν υπήρχαν πόρτες ή πύλες για να τον διαπεράσουν. Μπροστά τους ήταν δύο αγάλματα που απεικόνιζαν δύο σκελετωμένες φιγούρες που φόραγαν ρόμπες και κρατούσαν δρεπάνια. Ανάμεσα τους σκαλιά κατέβαιναν στο υπέδαφος, δεξιά και αριστερά του τούνελ, οι τοίχοι είχαν ρουνικά που σκοτείνιαζαν με μαγικό τρόπο το τούνελ. Το φώς ήταν αδύνατο να διαπεράσει το μαγικό παραπέτασμα του σκότους. Αν και κανείς τους δεν ήταν Ιερέας του Μορρ, δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουν τον συμβολισμό του σκοτεινού τούνελ. Αν ήθελαν να βρουν τον Αδερφό Γκρέημπ, έπρεπε και αυτοί να κάνουν περάσουν μέσα από το σκότος, όπως περνάνε και οι ψυχές των νεκρών στο ταξίδι τους για τον άλλο κόσμο.

Σιγά-σιγα και διστακτικά, με αβέβαια βήματα, άρχισαν να κατεβαίνουν τα σκαλιά. Το σκοτάδι ήταν απόλυτο και κανείς τους, εκτός από την Ιρώνη δεν έβλεπε τίποτα. Ο Λούκας ήταν πρώτος. Όχι επειδή έβλεπε καλύτερα, αλλά επειδή ήταν πιο γεροδεμένος και ικανός να αντιμετώπιση πιθανές απειλές, έστω και στα τυφλά. Ο αέρας το τούνελ ήταν παγωμένος. Ξαφνικά ο Λούκας ένιωσε ένα αεράκι να φυσάει πάνω του, και κοντοστάθηκε. Οι υπόλοιποι έπεσαν πάνω του. Συνέχισε να προχωράει, ήθελα να το παίξει ατρόμητος. Τα μάτια του έκαναν παιχνίδια λόγω τις έλλειψης του φωτός. Του φάνηκε ή είδε σκιές λίγα μέτρα πιο μπροστά. Ξεθηκάρωσε το σπαθί του, αλλά δεν ήταν κανείς. Μετά άκουσε φτερουγίσματα και έσκυψε ενστικτωδώς. Νυχτερίδες! Είχαν περπατήσει λίγα λεπτά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, αλλά τους είχαν φανεί ολόκληρες ώρες, όταν το τούνελ τελείωσε και έφτασαν σε μια αίθουσα που είχε αμυδρό φως. Αντιλήφθηκαν ότι έλειπε ο Γουόλτροτ. Μάλλον δεν κατέβηκε ποτέ κάτω μαζί τους. Τον είχε τρομοκρατήσει το σκοτάδι. Κοίταξαν το δωμάτιο μπροστά τους. Στο βάθος υπήρχε μια πελώρια μαύρη πόρτα. Στην μέση του δωματίου δύο μαρμάρινες κολώνες. Μια μαύρη και μια άσπρη. Το πάτωμα ήταν σαν σκακιέρα. Με μαύρα και άσπρα πλακάκια. Ο Εφρέζι σκέφτηκε τον συμβολισμό. Το καλό και το κακό? Το φως και το σκότος. Το γίνκ και το γιάνκ, ότι και αν ήταν αυτό? Δεν ήξερε και δεν μίλησε. Το φως στο δωμάτιο προερχόταν από δύο αναμμένους πυρσούς στους τοίχους. Στην μέση των δυο κολόνων ήταν μια πλάκα για να ακουμπάνε τα φέρετρα για να λάβουν τις ευλογίες του Ιερέα. Πιο μέσα ήταν η Αγία Τράπεζα. Δεξιά της, μια μικρή κολόνα, όχι πάνω από ένα μέτρο. Στην κορυφή της είχε ένα νιπτήρα γεμισμένο με νερό. Ο Εφρέζι έβαλε το χέρι του μέσα. Το νερό ήταν καθαρό και δροσερό. Γέμισε τα δύο μπουκαλάκια που του είχαν περισσέψει από το φαρμακευτικό φίλτρο. Το νερό πρέπει να ήταν αγιασμός, είχε σκεφτεί. Δεξιά και αριστερά τους ήταν έξι κουρτίνες. Ο Λούκας άνοιξε μια και μπήκε μέσα.

‘Τι έχει εκεί?’, Τον ρωτάει η Ιρώνη που προτιμούσε την ασφάλεια του ήδη εξερευνημένου δωματίου

‘Μμμ, ένα φέρετρο, βαρέλια με υγρό για βαλσάμωμα, και εργαλεία ταρίχευσης’, απάντησε μετά από λίγο.

‘Το φέρετρο είναι άδειο?’, ρώτησε η Ιρώνη.

‘Που να ξέρω, μα το λουκάνικο του Σήγκμαρ?’, απάντησε εκνευρισμένος ο Λούκας. Ήταν σίγουρος που θα κατέληγε η κουβέντα.

‘Ε, άνοιξε το να δεις’.

‘Είσαι τρελή?’, ρώτησε. Η κουβέντα είχε καταλήξει εκεί που φοβόταν.

‘Όχι ακόμα!’, απάντησε η Ιρώνη κοροϊδεύοντας τον. Που να ήξερε πόσο σωστή ήταν η φράση που χρησιμοποίησε.

Ο Λούκας έκανε να φύγει. Αλλά τον έτρωγε η περιέργεια. Μακάβρια περιέργεια. Όπως όταν γίνεται ατύχημα στους δρόμους και από την μια θες να φύγεις, αλλά από την άλλη θες να δεις τα πτώματα που είναι μέσα στις άμαξες. Πήρε μια ανάσα, πήρε θάρρος, και πήρε την απόφαση να ανοίξει την κάσα.

‘Γεμάτο είναι’, απάντησε. ‘Με ένα κοριτσάκι’.

‘Νεκρό ε? Κουνιέται?’

‘Όχι, δεν κουνιέται’, είπε ο Λούκας, αλλά ήταν ψέματα. Το κοριτσάκι άνοιξε τα νεκρά της μάτια και άρχισε να σηκώνετε σιγά.

‘Ναι! ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ!!!’, φώναξε ο Λούκας με υστερική φωνή. Ο Εφρέζι ετοίμασε την σιδερόμπαλα του, ο Κρούσες και η Ιρώνη ετοίμασαν τα τόξα τους. Άκουσαν ένα υγρό γρούμπος από το δωματιάκι που ήταν ο Λούκας. Μετά από λίγο ο Λούκας βγήκε έξω. Το σπαθί του ματωμένο. ‘Τώρα δεν κουνιέται’, είπε.

Θόρυβοι ακούστηκα από τα άλλα δωματιάκια. Η παρουσία των ζωντανών είχε ξυπνήσει τους νεκρούς από την ανάπαυση τους. Δύο ακόμα νεκροζώντανοι βγήκαν από δυο αντίθετα δωμάτια, αλλά αμέσως σωριάστηκαν νεκροί (ξανά), από τα βέλη του Κρούσες και της Ιρώνη. Ο Εφρέζι τα αποτελείωσε συνθλίβοντας τα κρανία τους με την σιδερόμπαλα του. Μισούσε τους απέθαντους. Οι άλλοι των κοίταζαν αποσβολωμένοι από την υπερβολική βία.

‘Τι? Είναι ο μόνος τρόπος για να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα ξαναζωντανέψουν’. Κοίταξαν τα πτώματα που ακόμα σπαρτάραγαν. Η Ιρώνη τους έβαλε φωτιά, αλλά ο καπνός τους δυσκόλευε στην αναπνοή. Η Ιρώνη έτρεξε να ανοίξει την μαύρη πρώτη. Ήταν κλειδωμένη. Δοκίμασε να την παραβιάσει αλλά δεν τα κατάφερε. Ο Λούκας άρχισε να κλοτσάει την πόρτα. Τίποτα και πάλι. Όλοι μαζί άρχισαν να την κοπανάν συγχρονισμένα, με τους ώμους τους. Η πόρτα αντιστεκόταν. Η Ιρώνη έκανε λίγο πίσω, και σκόνταψε πάνω στην κολόνα με τον νιπτήρα, ρίχνοντας την κάτω. Ο Κρούσες αμέσως σκέφτηκε να χρησιμοποιήσουν την κολόνα σαν πολιορκητικό κριό. Πήραν φόρα και έπεσαν πάνω στην πόρτα. Η πόρτα δεν άντεξε τα χτυπήματα με την κολόνα και έσπασε προς τα έξω. Μπροστά τους σκαλοπάτια που έβγαζαν πάνω, έξω από το τούνελ. Τα ανέβηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Όταν βγήκαν έξω στο φώς, ήταν πλέον εντός του Κήπου του Μορρ περικυκλωμένη από τα ψηλά τείχη. Η βροχή συνεχιζόταν. Επικρατούσε ηρεμία και γαλήνη, όπως αρμόζει σε κάθε Κήπο. Οι θάμνοι είχαν μαύρα τριαντάφυλλα. Κάθε Κήπος είχε μαύρα τριαντάφυλλα, μόνο που αυτά είχαν μαραθεί. Αυτό σήμαινε ότι ο Κήπος είχε χάσει την εύνοια του Μορρ. Το τελευταία τους ανησύχησε. Εξάλλου κανείς θνητός δεν πήγαινε στο Κήπου του Μορρ χωρίς την συνοδεία του Ιερέα του Κήπου και όλοι στην αυτοκρατορία ήξεραν γιατί υπήρχαν τα τοίχοι στους Κήπους. Δεν ήταν για να εμποδίσουν την είσοδο, αλλά για να εμποδίσουν την έξοδο. Η νεκρομαντεία δεν ήταν τόσο σπάνιο φαινόμενο.

Οι τάφοι ήταν σπαρμένοι εδώ και εκεί, άτακτα, χωρίς κάποιο σχέδιο ή μοτίβο. Αλλού έβλεπες λιτές ταφόπλακες και άλλου γλυπτά αγάλματα, ανάλογα με το αν ο πεθαμένος ήταν πλούσιος η όχι. Ένας μεγαλοπρεπείς τάφος ήταν στην μέση του Κήπου. Τον πλησίασαν. Ο Εφρέζι είχε το νου του και έψαχνε να δει αν κάποιος τάφος ήταν της Μαντριγκα, άλλα δεν βρήκε τίποτα. Ο μεγαλοπρεπείς τάφος έγραφε ‘Ολαους Στικχελμ’, ήταν από γκρίζα πέτρα, και στην μια άκρη του είχε κάποτε μια υψωμένη πλάκα η οποία τώρα έλειπε. Ήταν σπασμένος, σαν να τον είχαν ανοίξει πρόσφατα. Ο Λούκας, συνηθισμένος, κοίταξε μέσα. Σκοτάδι. Όταν τα μάτια του συνήθισαν, είδε ότι ήταν άδειος. Η Ιρώνη επεξεργάστηκε το έδαφος γύρω. Είδε κομματάκια από άσπρη πέτρα. Η πλάκα που έλειπε, πρέπει να ήταν από το ίδιο υλικό. Ένας κεραυνός έπεσε στο βάθος, σε ένα πέτρινο κτήριο.

‘Το μαυσωλείο’, είπε ο Γουόλτροτ.

Όλοι αναπήδησαν. Από πού ξεφύτρωσε αυτός? Ο Γουόλτροτ χαμογελούσε σαν ηλίθιος. (Βασικά ήταν καθυστερημένος, δεν χώραγε αμφιβολία). Η Ιρώνη συνδύασε τα δύο αυτά στοιχεία: τον κεραυνό, με την Απαστράπτουσα Πέτρα. Ήταν και αυτή άσπρη, όπως τα κομματάκια που είδε κάτω. Μάλλον το άλλο κομμάτι της πέτρας ήταν μέσα στο μαυσωλείο είπε στους φίλους της και τότε το χρώμα έφυγε από το πρόσωπο της!

Ένα χέρι είχε φυτρώσει από το χώμα. Μετά από λίγο βγήκε και το δεύτερο χέρι, και μαζί με το πρώτο έσκαβαν για να βγει και το υπόλοιπο σώμα. Δεξιά και αριστερά η ίδια σκηνή επαναλαμβανόταν μπροστά από δεκάδες τάφους. Νεκροί έβγαιναν σκάβοντας από τους τάφους τους. Ο Κήπος είχε αρχίσει να πλημμυρίζει από πτώματα που περπάταγαν με αργά και αδέξια βήματα, μουγκρίζοντας. Τα μάτια τους ήταν άδεια και το σαγόνι τους κρεμόταν ανοιχτό. Το χρώμα τους ήταν χλομό και η σάρκα τους αρκετά καλοδιατηρημένη. Οι Ιερείς του Μορρ είχαν κάνει καλή δουλεία με την ταριχευτική διαδικασία. Μόνο που τα χέρια τους ήταν σπασμένα, κόκαλα έβγαιναν από την σάρκα τους και τα δάχτυλα τους ήταν φαγωμένα από το σκάψιμο που έκαναν για να βγουν στην επιφάνεια. Οι τυχοδιώκτες είχαν σαστίσει. Έπρεπε να κάνουν κάτι και γρήγορα, αλλιώς οι υπεράριθμοι νεκροί θα τους περικύκλωναν.

‘Μαυσωλείο, μαυσωλείο’, στρίγκλισε ο Γουόλτροτ, ενώ με το δάχτυλο του έδειχνε το πέτρινο σπίτι στο βάθος. Και όντως, το μονοπάτι μέχρι το μαυσωλείο είχε τους λιγότερους νεκροζώντανους. Οι περισσότεροι ήταν μαζεμένοι πίσω τους, και τους έκλειναν τον δρόμο για την έξοδο. Η Ιρώνη και ο Κρούσες ετοίμασαν τα βέλη τους, ενώ ο Λούκας και ο Εφρέζι έβγαλαν τα όπλα τους και προχώρησαν πρώτοι μπροστά. Ήδη μια ομάδα από τέσσερις νεκροζώντανοους είχε παραταχθεί μπροστά τους κλείνοντας τους το δρόμο. Δεξιά, αριστερά και πίσω νεκροί σερνόντουσαν έξω από τους τάφους τους. Ο Εφρέζι επιτέθηκε με την σιδερόμπαλα επιλέγοντας ένα νεκροζώντανο στην τύχη που είχε το σαπισμένο σώμα ενός νεαρού. Ο φόβος του τον εμπόδισε να πλησιάσει πολύ κοντά ςτο άψυχο κουφάρι που όρμαγε εναντίον του και αστόχησε. Ο νεκρός έπιασε το χέρι του και δάγκωσε την σάρκα του. Ένα κύμα πόνου πλημμύρισε το νευρικό του σύστημα. Η Ιρώνη και ο Κρούσες εξαπέλυσαν τέσσερα βέλη ο καθένας και άλλοι δύο νεκροζώντανοι σωριάστηκαν στο λασπωμένο χώμα. Ο Λούκας, σήκωσε και αυτός το σπαθί του. Όταν το κατέβασε είχε κόψει το κεφάλι ενός ακόμα νεκροζώντανου και έσπρωξε τον τέταρτο ρίχνοντας τον κάτω. Έκαναν μερικά βήματα ακόμα προς το μαυσωλείο, αλλά και πάλι ο δρόμος τους έκλεισε από άλλη μια ομάδα νεκροζώντανων. Γύρω τους, οι υπόλοιποι νεκροζώντανοι είχαν αρχίσει να τους πλησιάζουν. Μια δεύτερη ομάδα από νεκρούς συγκροτήθηκε στα νώτα τους. Πλησίασαν την Ιρώνη χωρίς να τους καταλάβει και την γράπωσαν. Ούρλιαξε. Ένας κεραυνός φώτισε την συννεφιασμένη μέρα. Η βροχή είχε ξεκινήσει με μανία ξανά. Ο Κρούσες κοίταξε πίσω του και είδε την Ιρώνη να προσπαθεί να διώξει τους απέθαντους από πάνω της. Σκέφτηκε να αμολήσει τόξα, αλλά φοβήθηκε μην πετύχαινε και την Ιρώνη. Η καταρρακτώδης βροχή που είχε ξεκινήσει να πέφτει, επηρέαζε την ευστοχία και την εμπιστοσύνη στην ευθυβολία του.

Παρόλα αυτά έτρεξε να την βοηθήσει.

Έπιασε έναν νεκροζώνταnο και προσπάθησε να τον απομακρύνει από την Ιρώνη. Ήταν μια κοπέλα, γύρω στα 30 όταν είχε πεθάνει, αλλά η σάρκα της ήταν ήδη σιτεμένη, και σκουλήκια έβγαιναν από τις τρύπες των ματιών της. Ο Κρούσες από τον φόβο είχε αρχίσει να χάνει τα λογικά του. Δεν ήξερε γιατί αλλά θυμήθηκε πριν χρόνια έναν φίλο του, τον Ζόλνταρ, που του έλεγε ότι οι γυναίκες που είναι πάνω από τριάντα ετών είναι σιτεμένες και ότι ο ίδιος προτιμούσε φρέσκο κρέας. Τότε ο Κρούσες είχε διαφωνήσει, αλλά σήμερα άλλαξε γνώμη. Ο Λούκας του έριξε μια σφαλιάρα για να συνέλθει, και στην συνέχεια άρχισε και αυτός να τον βοηθάει να απαγκιστρώσουν την Ιρώνη από την λαβή των νεκρών. Έπιασε το χέρι ενός νεκροζώντανου. Το τράβηξε για να τον απομακρύνει από την Ιρώνη αλλά το χέρι ξεκόλλησε. Ο Λούκας ξέρασε. Η Ιρώνη ούρλιαξε. Ένας ακόμα νεκροζώντανος είχε αρχίσει να της δαγκώνει το μπούτι και να τρώει το κρέας της. Η Ιρώνη τον κάρφωσε με το μαχαιράκι της και μετά κοίταξε τα πόδια της. Μεγάλα κομμάτια έλειπαν από τα σημεία που της τα είχαν δαγκώσει.

Λιποθύμησε και έπεσε μέσα σε έναν φρεσκοσκαμένο τάφο.

Οι υπόλοιποι ήταν απασχολημένοι με τους νεκροζώντανους που είχαν εξαπολύσει μια επίθεση εκ νέου. Ο Λούκας σκότωσε άλλους δύο με το σπαθί του, και ο Κρούσες επέλεγε τα θύματα του με χειρουργική ακρίβεια με την βαλλίστρα του. Οι απέθαντοι περπάταγαν τόσο αργά που ήταν εύκολο να τους πετύχει. Το μόνο πρόβλημα του ήταν ότι σε λίγο δεν θα είχε άλλα βέλη. Ο Εφρέζι συνέχιζε να αστοχεί με το σπαθί του. Ο τρόμος είχε συσσωρευτεί στο αδύναμο μυαλό του. Η όραση του πότε θόλωνε, πότε ήταν σαν να βλέπει μέσα από ένα καλειδοσκόπιο. Λίγα βήματα πίσω του, η Ιρώνη κειτόταν λιπόθυμη στο τάφο που είχε πέσει μπρούμητα, με το νερό της βροχής να σχηματίζει μια λιμνούλα. Ο Εφρέζι έτρεξε να την βοηθήσει. Αν αργούσε θα πνιγόταν μέσα στις λάσπες. Ο Γουόλτροτ συνέχιζε να στριγκλίζει, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούσε να βοηθήσει τον Λούκας, σπρώχνοντας τους νεκρούς έτσι ώστε είτε να τους εμποδίσει να χτυπήσουν τον Λούκας, είτε ώστε να είναι σε καλύτερη θέση για να τους χτυπήσει αυτός. Ένας νεκρός πλησίασε τον Εφρέζι χωρίς να τον πάρει χαμπάρι. Ο Εφρέζει ήταν απασχολημένος, είχε σκύψει και προσπαθούσε να φτάσει την Ιρώνη για να την βγάλει από τον τάφο. Ο Κρούσες έριξε δύο ακόμη βέλη, σκοτώνοντας τον απ΄θενατο και σώζοντας τον Εφρέζι, χωρίς ο τελευταίος να καταλάβει κάτι. Εϊχε ήδη πίασει το χέρι της Ιρώνης και το τράβηξε προς τα πάνω. Το χέρι δεν άνηκε σε κάποιο σώμα. Δεν ήταν κάν της Ιρώνης. Το πέταξε με αηδία μακριά. Έπιασε την Ιρώνη από τα μαλλιά. Ήταν ακόμα λιπόθυμη και καλυμμένη στις λάσπες. Την έβγαλε από τον τάφο, και την πήρε στην πλάτη του. Θυμήθηκε το όνειρο που είχε δει πριν δύο μέρες. Μόνο που στο όνειρο αυτό, ο ίδιος είχε κρυφτεί σε ένα τάφο, όχι η Ιρώνη. Μήπως και όλα αυτά ήταν ένα όνειρο.

Ο Εφρέζι είχε αρχίσει να χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα. Σαν σε όνειρο άρχισε να προχωράει προς το Μαυσωλείο μέχρι το σημείο που είχαν καθαρίσει ο Λούκας και ο Κρούσες. Έκανε αργά βήματα. Το ξωτικό ήταν πιο βαρύ από ότι περίμενε. Γύρω του νεκροί τον γρατζούναγαν ή τον δάγκωναν, αλλά δεν έδινε σημασία. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να φτάσει την πόρτα του μαυσωλείο. Πιο μπροστά ο Λούκας συνέχιζε να θερίζει νεκρούς όπως οι γεωργοί τα στάχυα. Ο Κρούσες επέλεγε όσους ξέφευγαν από τον Λούκας και τους κάρφωνε με τα βέλη του. Αυτό συνεχίστηκε για δέκα λεπτά ακόμα που στους τυχοδιώκτες είχαν φανεί ώρες.

Όταν έφτασαν στο Μαυσωλείο, άνοιξαν την πόρτα και μπήκε μέσα πρώτο ο Εφρέζι με την αναίσθητη Ιρώνη. Μετά ο Κρούσες. Ο Λούκας κοίταξε πίσω του πριν μπει. Το μονοπάτι ήταν σπαρμένο με πτώματα σωριασμένο. Δεκάδες νεκροί όμως ήταν ακόμα όρθιοι και έρχονταν προς το μαυσωλείο, ενώ ακόμα συνέχιζαν να βγαίνουν και άλλοι. Ένας νεκρός αιφνιδίασε τον Λούκας και έπιασε το χέρι του και άρχισε να το ροκανίζει. Το δάγκωσε με τα σάπια δόντια του. Η πληγή μολύνθηκε αμέσως, είτε από τα μικρόβια του νεκρού, είτε από την σκοτεινή μαγεία που τον είχε ζωντανέψει. Το μολυσμένο χέρι του Λούκας τον έκαιγε, και κάθε κίνηση που έκανε υπερφόρτωνε το νεύρο του, προκαλώντας αφόρητο πόνο. Ο Λούκας έριξε μια κλωτσιά στον νεκρό, απομακρύνοντας τον. Γρήγορα μπήκε και αυτός μέσα και έκλεισε την πόρτα η οποία όμως δεν είχε λουκέτα ή κλειδαριά. Οι τυχοδιώκτες πήραν μια γρήγορη ανάσα και τύλιξαν με γάζες τις πληγές τους. Ο Εφρέζι ήταν τραυματισμένος βαρύτερα από τους άλλους. Η Ιρώνη ήταν αναίσθητη από το ψυχολογικό σοκ, παρά από τα τραύματα της, αν και τα πόδια της δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Έξω οι νεκροί άρχισαν να κοπανάν την πόρτα προσπαθώντας να την σπάσουν. Αν είχαν ακόμα μυαλά θα σκεφτόντουσαν να χρησιμοποιήσουν το πόμολο, αλλά ευτυχώς αυτά είχαν σαπίσει προ πολλού. Για την ώρα οι τυχοδιώκτες ήταν ασφαλείς από τους νεκρούς που ήταν μαζεμένοι έξω. Η Ιρώνη συνήλθε και άνοιξε τα μάτια της. Ο Λούκας άναψε έναν πυρσό που βρήκε στον τοίχο για να δει καλύτερα το δωμάτιο που μπήκαν. Αυτό που είδαν ήταν ένα όμορφο και ταυτόχρονα μακάβρια αποκρουστικό καλλιτέχνημα.

Οι τυχοδιώκτες της Μάζας: Η άνοδος και η πτώση, Πάρτον Αλαγκιάς.

Ιντερλούδιο: Βλάσφημο Μοιρολόι

'"Ούτε η κόλαση δεν έχει όργη, σαν αυτήν της περιφρονημένης γυναίκας" - Πάρτον Αλαγκιάς, Βιογράφος και Τραγουδοποιός

Dramatis Personae

Γκέρτυ Χόχεν, πρώην υπηρέτρια του Λόρδου Ρίκαρντ Ασάφενμπεργκ



Η Γκέρτυ έριξε μια κουβέρτα πάνω της. Το κρύο διαπερνούσε τα κόκαλα της. Η παράγκα που μοιραζόταν με την συγκάτοικο της ήταν στην βορειότερη συνοικία της Ούμπερσραηκ. Μακριά από το αναθεματισμένο πανδοχείο το Φεγγάρι του Ναύτη και τους απεχθείς πελάτες του, αλλά δυστυχώς σε μέρος που το χτύπαγαν βοριάδες. Από το κρύο τα χνώτα της άφηναν ένα μικρό συννεφάκι, αλλά δεν μπορούσε να το δεί γιατί ήταν σκοτάδι. Έτριψε τα χέρια της για να ζεσταθεί. Νόμισε ότι κάτι άκουσε απ’ έξω. Άνοιξε την πόρτα της. Κανείς. Πριν την κλείσει είδε ένα λευκό φάκελο στο σκαλοπάτι της, τον φώτιζε το πράσινο και μιαρό φως του δεύτερου φεγγαριού, του Μόρρσλιμπ. Είχε ζωγραφιστά δύο ζάρια. Χαμογέλασε. Είχε αρχίσει να νομίζει ότι ο ζητιάνος της είχε πει ψέματα για να πάρει τα λεφτά της. Τελικά όμως έλεγε την αλήθεια. Όντως γνώριζε κάποιον στην συντεχνία των κλεφτών, γιατί από αυτούς ήταν το γράμμα. Έσκυψε, το πήρε, και μπήκε πάλι μέσα κλείνοντας την πόρτα.

Έκατσε στην καρέκλα της και άναψε το κερί που ήταν πάνω στο τραπεζάκι. Το δωμάτιο φωτίστηκε, οι τοίχοι είχαν παράξενα σκαλίσματα. Το ίδιο και το τραπεζάκι. Άνοιξε το γράμμα προσεκτικά και έβγαλε το σημείωμα. Το ξεδίπλωσε και το διάβασε. ‘Πέθανε στην Στρομντορφ. Έκαψαν και το κουφάρι του’, έγραφε. Η Γκέρτυ ξαναδιάβασε το γράμμα. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Το δίπλωσε και το έβαλε πάλι στο φάκελο, και αυτόν με την σειρά του τον έβαλε στον κόρφο της. Το βλέμμα της ήταν απλανές, κοίταζε στο κενό. Αφηρημένα ακολουθούσε με το δάχτυλό της το περίγραμμα του αστεριού με τις οχτώ ακίδες που ήταν χαραγμένο στο τραπεζάκι.

Άρχισε να ζαλίζετε, αλλά κατάλαβε ότι είχε ξεχάσει να πάρει ανάσα από την στιγμή που διάβασε το μήνυμα και μετά. Ανέπνευσε και άρχισε να χασκογελά ασταμάτητα. Μετά το χαχάνισμα εξελίχθηκε σε νευρικό γέλιο. Σηκώθηκε όρθια, κλοτσώντας την καρέκλα της μακριά. Έριξε το κεφάλι της πίσω, και απόλαυσε το γεγονός γελώντας μανιακά, το γέλιο της κάλυπτε όλους τους άλλους θορύβους. Ούτε στα πιο νοσηρά όνειρα της δεν περίμενε να πεθάνει τόσο γρήγορα. Ακόμη καλύτερα. Τώρα μπορούσε να πάρει την εκδίκηση της από τον άντρα που της είχε φερθεί τόσο άσχημα και από τους φίλους του που του επέτρεπαν να της φέρεται με αυτόν τον τρόπο.

Οι τυχοδιώκτες της Μάζας: Η άνοδος και η πτώση, Πάρτον Αλαγκιάς.

Καταιγίδα στον Ορίζοντα: Η Νύχτα των ζωντανών-νεκρών.

'Για δες καιρό που διάλεξε, ο Σήγκμαρ να με πάρει...' - Νέκραλ Χάλγκμουντ

Dramatis Personae

Εφρέζι ο Πιστός, φανατικός θρησκόληπτος
Ιρώνη του οίκου Μάκαντερ, ευγενές ξωτικό και τζογαδόρος
Νέκραλ Χάλγκμουντ, μαθητευόμενος μάγος της Φωτεινής Τάξης




Ενώ δίνονταν οι απαραίτητες εξηγήσεις στην φρουρά, άλλος ένας κεραυνός χτύπησε την Απαστράπτουσα Πέτρα, τρομάζοντας τους κατοίκους που είχαν μαζευτεί. Ο Νέκραλ άλλαξε γνώμη σχετικά με την πέτρα, και αποφάσισε να την δώσει στον Νίκλαους Σούλμαν να την μελετήσει, αντί να την κρατήσει ο ίδιος. Ούτε. Όχι ότι εμπιστευόταν τις γνώσεις του Σούλμαν αλλά προτιμούσε να μην είναι στο ίδιο δωμάτιο με την πέτρα που ελκύει τους κεραυνούς. Ο Λούκας δεν αισθανόταν καθόλου καλά. Τώρα που πέρασε η επίδραση της αδρεναλίνης από την μάχη, άρχισε να έχει κρυάδες και να ανακατεύεται. Το μόνο που ήθελε να κάνει ήταν να πάει πέσει στο κρεβάτι του και να μην σηκωθεί μέχρι να φύγουν από αυτή την αναθεματισμένη πόλη. Τους παράτησε και πήγε στο πανδοχείο του Υδροκέραυνου να ξεκουραστεί.

Η τελευταία τους στάση πριν επιστρέψουν στο Πανδοχείο τους ήταν να επισκεφτούν τον ναό του Σήγκμαρ. Ο Εφρέζι είχε πειστεί ότι οι κεραυνοί που έπεφταν συχνά στον ναό δεν ήταν τυχαίοι. Μετά την πρόσφατη εμπειρία του με την Απαστράπτουσα Πέτρα είχε δημιουργήσει στον μυαλό του την εντύπωση ότι πρέπει να υπήρχε στην οροφή του ναού κάποιο άλλο κομμάτι της πέτρα. Όταν μπήκαν μέσα, ο Ιερέας Γκότσαλκ του υποδέχτηκε με χαρά. Είχε ακούσει για την μάχη τους με τους Κτηνανθρώπους και τους συνέχαιρε για τον ζήλο που δείχνουν εναντίον των εχθρών της Αυτοκρατορίας. Τα τραύματα τους ήταν εμφανή και ο Ιερέας απολογήθηκε που δεν μπορούσε να τους προσφέρει ανακούφιση με τις ιατρικές ικανότητες της πίστης του. Τους εξήγησε ότι αυτές λειτουργούν μόνο σε κατάσταση μάχης, γιατί τότε μόνο ο Σήγκμαρ θεωρεί ότι πρέπει να παρέμβει. Αφού τώρα είναι ζωντανοί, δεν υπάρχει λόγος παρέμβασης. Τα τραύματα τους θα επουλωθούν με το πέρασμα του χρόνου. Να επικαλεστούν την βοήθεια των θεών τώρα, θα ήταν ύβρης. Παρ’όλα αυτά, τους συνέστησε να ακολουθήσουν πιο συμβατικές οδούς και να επισκεφτούν δύο γιατρούς, λέγοντας τους ότι έρχονται με τις συστάσεις του. Στην συνέχεια τους εξιστορήθηκε για τις δικές τους μάχες όταν ήταν νέος, και έπαιρνε μέρος στις εκστρατείες του τάγματος, εναντίων πρασινοτόμαρων και απέθαντων. Ο Εφρέζι, με σεβασμό τον διέκοψε και ρώτησε αν έχει την άδεια του να σκαρφαλώσει στον ναό για να ελέγξει την οροφή. Αυτό παραξένεψε τον Γκότσαλκ, αλλά δεν βρήκε λόγο να του το αρνηθεί, αλλά τον παρακάλεσε να προσέξει να μην χαλάσει τα σκαλίσματα και διακοσμήσεις της πρόσοψης. Ο Νέκραλ, παίρνοντας θάρρος, τον ρώτησε αν μπορούσε να σκάψει το πάτωμα για να δει αν υπάρχει καμία θαμμένη πέτρα. Ο Ιερέας εξοργίστηκε με το θράσος του μάγου και την ιδέα του να βεβηλώσει το καθαγιασμένο έδαφος του ναού.

Ενώ συνέχισαν να συζητάνε, ο Εφρέζι βγήκε έξω και κοίταξε από πια μεριά του ναού να σκαρφαλώσει στην οροφή. Αφού κατέληξε από πού θα προσέγγιζε την αναρρίχηση έκανε το πρώτο βήμα. Η αναρρίχηση δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, αν εξαιρέσει κανείς την βροχή που έπεφτε και έκανε της προεξοχές από τις οποίες κρατιόταν ο Εφρέζι να γλιστράνε. Μετά από ένα αγωνιώδες δεκάλεπτο, κατάφερε να φτάσει στην οροφή του ναού. Πριν προλάβει σταθεί στα πόδια τους, όλα ασπρίζουν γύρω του. Ένας κεραυνός έπεσε πάνω, όχι μόνο τυφλώνοντας τον παροδικά, αλλά τον πετάει και κάτω από την οροφή του ναού.

Ο Νέκραλ και η Ιρώνη άκουσαν ένα υπόκωφο γδούπο έξω από το ναό και αμέσως κατάλαβαν τι έγινε. Τρέχουν έξω και βλέπουν τον Εφρέζι να κείτεται λιπόθυμος, το σώμα του να έχει πάρει μια αφύσικη πόζα. Δίπλα του ήταν ένας κάτοικος του χωριού που έκπληκτος κοίταζε μία τον ουρανό και μια τον Εφρέζι. Βλέποντας τους τυχοδιώκτες προσπάθησε να αποποιηθεί τυχόν ευθύνες που θα του έριχναν λέγοντας:

‘Έπεσε… Έπεσε από τον ουρανό!’

Δυσκολεύτηκαν να τον συνεφέρουν. Ο Εφρέζι ήταν ήδη σε άσχημη κατάσταση από την μάχη με τους Κτηνανθρώπους, και όσο πέρναγε ο καιρός γινόταν και χειρότερα. Πέρα από τα προηγούμενα τραύματα του, τώρα με το πέσιμο δεν μπορούσε να εστιάσει και την όρασή του σε μακρινά αντικείμενα . Ο ντόπιος που ήταν δίπλα του, συστήθηκε ως Γουόλτρουτ, και κατάλαβαν ότι ήταν ο καθυστερημένος του χωριού. Σε κάθε χωριό υπήρχε και ένας. Θεωρούσε τον Εφρέζι σαν τον ουρανοκατέβατο φίλο του. Ο Σήγκμαρ του έφερε τον φίλο που του είχε ζητήσει! Κατευθύνθηκαν προς το πανδοχείο και περίμεναν τον γιατρό που κάλεσε για αυτούς ο πανδοχέας Σεμπάστιαν.

Όσο περίμεναν, ο έμπορος της συντεχνίας, Φλόριαν, τους είπε ότι είχε έρθει στο πανδοχείο και ο Κλάους σε άσχημη κατάσταση και πήγε να ξεκουραστεί. Τους είπε πως είχε έρθει και ο Λούκας, χλομός σαν κιμωλιά, και πήγε στο δωμάτιο του χωρίς να πει κουβέντα. Θα μπορούσαν να φύγουν αμέσως μόλις επισκευαστεί η γέφυρα. Όταν ήρθε ο γιατρός, έκανε ότι μπορούσε για να ανακουφίσει τους πόνους και τα τραύματα των τυχοδιωκτών. Έβαλε το δάχτυλο του μέσα στα μούτρα του Εφρέζι και το κουνούσε δεξιά και αριστερά. Τα μάτια του Εφρέζι δεν ακολουθούσαν το δάχτυλο του, οπότε αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει μαλάξεις στον οφθαλμό του. Αφού τύλιξε με γάζες τα τραύματα τους, ξεκίνησε να φύγει, αλλά ο Νέκραλ τον σταμάτησε και τον ρώτησε από πού είναι. Τους είπε από την Ναλν. Ο γιατρός δεν άργησε να καταλάβει ότι οι τυχοδιώκτες ήξεραν ότι είναι επικηρυγμένος, αλλά κατάφερε να τους πείσει να μην τον καταδώσουν, τουλάχιστον για την ώρα, γιατί μπορεί να προσφέρει έργο στην Στρόμντορφ, και στο κάτω-κάτω ο λόγος που τον είχαν επικηρύσσει ήταν και λίγο γελοίος. Πριν κοιμηθούν, τους επισκέφτηκε ο Κέσσλερ.

‘Πως πάει?’

‘Ας τα λέμε καλά’, απάντησε ο Νέκραλ. Ο Εφρέζι χασμουρήθηκε αλλά όταν άνοιξε το στόμα του, ένας πόνος διαπέρασε το κεφάλι του. Δεν έπρεπε να κάνει απερίσκεπτες κινήσεις αν ήθελε να αποφύγει τον πόνο.

‘Μόλις συλλάβαμε όλη την οικογένεια Χολτς, τον Τρίσταν Έηγκελ και την Κέιλα Κόμπλποτ. Στο τσακ μάλιστα. Ετοιμάζονταν να το σκάσουν για να διαφύγουν από την δικαιοσύνη’. Ο Κέσσλερ σταμάτησε και κοίταξε τους τυχοδιώκτες.

‘Αύριο το μεσημέρι θα γίνει η δίκη με συνοπτικές διαδικασίες’, συνέχισε να λέει με το στόμα γεμάτο. ‘Οι Γέροντες της πόλης σας θέλουν για μάρτυρες κατηγορίας’. Απέφυγε να σχολιάσει την απουσία του Άντλερ από την σύνθεση του δικαστηρίου. Υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να είναι παρών και αυτός στην δίκη. Δεν είναι ασήμαντο γεγονός δύο οικογένειες να προμηθεύουν για θυσίες κτηνανθρώπους. Κοίταξε τους τυχοδιώκτες.

‘Αγοράστε και καινούργια ρούχα. Δεν θα ήταν πρέπον να εμφανιστείτε ενώπιον των Γερόντων και τον ενόρκων με σκισμένα ρούχα’. Σηκώθηκε και ξεκίνησε προς την πόρτα. Λίγο πριν βγει έξω τους είπε, ΄Στο Δημαρχείο, στις 3 το μεσημέρι. Μην αργήσετε. Τα λέμε εκεί’.

Οι τυχοδιώκτες έπεσαν να κοιμηθούν. Ο ύπνος τους ήταν βαρύς και το πρωί ξύπνησαν πιο αργά από το συνηθισμένο. Όλοι τους ήταν φανερά πιο ξεκούραστοι. Θα έμεναν στην πόλη άλλη μια-δύο μέρες για να ξεκουραστούν και να αναρρώσουν πλήρως από τα τραύματα τους, και μετά θα επέστρεφαν στην Ουμπερσράηκ. Μόνο ο Εφρέζη δεν κατάφερε να ξεκουραστεί όσο θα ήθελε γιατί τα όνειρα του τα είχε στοιχειώσει εκείνη η βραδιά στην Ουμπερσράηκ, που του είχαν επιτεθεί οι απέθαντοι. Στο σημερινό όνειρο του, τον κυνηγούσαν σε όλη την πόλη και το μόνο καταφύγιο που βρήκε ήταν στον κήπο του Μορρ, σε ένα φρεσκοσκαμμένο τάφο που έγραφε το όνομα του. Κατέβηκαν στην τραπεζαρία για το πρωινό τους, και μετά πήγαν να αγοράσουν καινούργια ρούχα. Συνάντησαν τον χαζό του χωριού, τον Γουόλτρουτ, ο οποίος ήταν πολύ χαρούμενος που είδε πάλι τον φίλο του Εφρέζι, όρθιο στα πόδια του. Η Ιρώνη, πιο πολύ από συνήθεια, παρά από ανάγκη, προσπάθησε να κλέψει λεφτά από τις τσέπες ενός περαστικού αλλά την είδαν οι φρουροί και την συνέλαβαν. Επειδή ήδη είχε βοηθήσει αρκετά το χωριό, αποφάσισαν να την βάλουν σε ένα κελί για λίγες ώρες για να σκεφτεί τι έκανε μήπως και βάλει μυαλό. Το κελί ήταν υπόγειο, βρόμαγε ακαθαρσίες και ήταν πλημμυρισμένο ως το γόνατο λόγω τις ακατάπαυστης βροχής των τελευταίων ημερών. Και το χειρότερο ήταν ο δεσμοφύλακας της. Εϊχε σπουδάσει φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Ναλν, αλλά γύρισε στην Στρομντορφ χωρίς να βρει δουλειά. Όποτε είχε κρατούμενους, ανοίγει φιλοσοφικές συζητήσεις μαζί τους, πιο πολύ απαγγελίες μάλλον παρά συζητήσεις, για να ξεχνάει το αντικείμενο που σπούδασε. Όλη αυτή η ακατάπαυστη πολυλογία του, είχε ζαλίσει την Ιρώνη. Λίγο ήθελε για να βουτήξει το κεφάλι της μέσα στο βρομόνερα για να σταματήσει να τον ακούει.

Όταν ήρθε η ώρα της δίκης ο Εφρέζι και ο Νέκραλ κατηφόρισαν προς την πλατεία. Ο αέρας στον δρόμο βρόμαγε από της μυρωδιές των βυρσοδεψείων, αλλά είχαν αρχίσει πια να συνηθίζουν την μυρωδιά Οι φρουροί αναγκάστηκαν να αφήσουν ελεύθερη την Ιρώνη μιας και ήταν βασικός μάρτυρας κατηγορίας. Την έβαλαν να υποσχεθεί ότι δεν θα ξανάκανε ‘άλλες πουστιές στην πόλη τους’ (αυτήν την φράση χρησημοποίησαν) και της ξεκλείδωσαν το κελί. Η Ιρώνη δέχτηκε και τους το υποσχέθηκε, αλλά είχε σταυρωμένα τα δάχτυλα της. Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος και δεν χώραγαν όλοι μέσα στο δημαρχείο. Ακόμα και έξω από το δημαρχείο, στην πλατεία, είχε δημιουργηθεί συμφόρηση, παρά τον βροχερό καιρό. Κανείς δεν θα μπορούσε να χάσει το γεγονός της χρονιάς, ακόμα και αν έριχνε ο ουρανός καρέκλες (ή Εφρέζιδες, αχαχαχαχ!). Πέρα από τους Χολτς, στους κατηγορούμενους ήταν και ο Τρίσταν Εήγκελ και το Χάλφλινγκ η Κέιλα Κομπλεποτ. Η Κέιλα δεν ήταν ντόπια, από μόνο του το γεγονός αυτό ήταν άκρως ενοχοποιητικό. Ήδη οι χωρικοί φώναζαν για την καταδίκη της. Οι Χολτς όμως ήταν ντόπιοι, αλλά παρόλα αυτά, δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους κατοίκους. Τα ανήλικα παιδιά των Χολτς δεν θα δικάζονταν, αλλά θα δίνονταν για υιοθεσία, αλλά ποιος θα τα δεχόταν? Το κατηγορητήριο περιλάμβανε πολλές κατηγορίες. Ο Νέκραλ που ήταν ο πιο σπουδαγμένος σχετικά με την γραφειοκρατία της αυτοκρατορίας προσπάθησε να θυμηθεί ποίες ήταν οι κατηγορίες. Κλοπή περιουσίας, Καταστροφή περιουσίας, Απαγωγή, Φόνοι, Κακοποίηση ανθρώπων, Κακοποίηση ζώων, Ανθρωποθυσία, Θυσία ζώων, Συναναστροφή με υπηρέτες του χάους. Φοροδιαφυγή! Ειδικά αυτό ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρό τους. Τα πράγματα ήταν σκούρα για τους Χολτς και το σινάφι τους. Από τώρα μπορούσε να δει το κρέμασμα όλων των ενήλικων Χολτς και της Κέιλα, έξω από το χωριό, στο Πεδίο της Βεράνας. Και δεν είχε άδικο. Η δίκη ήταν για τα προσχήματα. Το αποτέλεσμα ήταν προκαθορισμένο. Οι ένορκοι έκαναν μερικές υποτυπώδεις ερωτήσεις στους τυχοδιώκτες και οι Γέροντες, διέκοπταν για να κάνουν ερευνητικές ερωτήσεις, αφήνοντας ταυτόχρονα υπονοούμενα για την πλημμελή τήρηση των καθηκόντων του απόντος δημάρχου, έβγαλαν την ετυμηγορία. Η υπεράσπιση επιχειρηματολόγησε ότι οι θυσίες που έγιναν δεν είχαν θύματα ντόπιους, και ήταν και για καλό σκοπό, για την σωτηρία της πόλης! Αφού ακούστηκαν όλες οι πλευρές, οι γέροντες συνεδρίασαν μυστικά αλλά και σύντομα. Μετά, ο γέροντας Γκέρμπερ σηκώθηκε, βάρεσε το σφυράκι του στο έδρανο και φώναξε:

‘Οι Γέροντες είναι έτοιμη να βγάλουν απόφαση’. Καθάρισε το λαιμό του, και συνέχισε.
‘Εις το όνομα της Βεράνα της Δίκαιης, ο Όττο Χόλτς, Ο Ράηνερ Χολτς, η Μαίρη Χολτς, ο Κλάους ο Χοντρός, συγνώμη, ο Κλάους Χόλτς, ο Τρίσταν Έηγκελ και η Κέιλα Κόμμπλεποτ, κρίνονται ένοχοι χωρίς επιφύλαξη ενώπιον του Σήγκμαρ, για εγκλήματα κατά της αυτοκρατορίας. Η ποινή είναι άμεσος απαγχονισμός στο λιβάδι της Βεράνα.’

Ο Νέκραλ έκανε το χέρι του γροθιά και το τράβηξε πίσω, λέγοντας μέσα από τα δόντια του ‘Γιές!’. Ήταν μια κίνηση που συνήθιζαν να κάνουν οι μάγοι της Ουράνιας Τάξης όταν οι προβλέψεις τους βγαίνουν αληθινές. Θεώρησε ότι ήταν πρέπων να το κάνει και αυτός στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Όλος ο κόσμος που είχε μαζευτεί στην δίκη, σαφώς ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα της δίκης, άρχισε να κατευθύνετε στο πεδίο έξω από το χωριό. Στην ουσία ήταν ένα λιβάδι με μια μεγάλη πλατφόρμα πάνω στην οποία υπήρχαν οι κρεμάλες. Επειδή ήταν πολλά τα άτομα που θα κρέμαγαν σήμερα, δεν χώραγαν στις κρεμάλες και έτσι αποφάσισαν να τους κρεμάσουν δύο-δύο. Σε μια κρεμάλα μάλιστα χώρεσαν και τρεις από τους κατηγορούμενος. Ο Νέκραλ παρατήρησε ότι υπήρχαν ήδη δύο κρεμασμένοι. Ρώτησε τους ντόπιους και τους είπαν ότι είναι κρεμασμένοι εκεί από την προηγούμενη μέρα της αφίξεως τους στην Στρομντορφ. Είχαν κλέψει πρόβατα. Η Ιρώνη εντόπισε ένα σημείο στο λιβάδι που το χρώμα ήταν πιο μαύρο. Της εξήγησαν ότι εκεί είχαν κάψει πέρσι έναν νεκρομάντη. Τον Λάζαρους Μουρν. Τον είχαν συλλάβει επειδή βρήκαν στοιχεία ότι εξασκούσε την τέχνη της Νεκρομαντείας. Αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστικός ο θάνατος του γιατί ο νεκρομάντης, κατά την πυρπόληση του δεν φώναξε καθόλου. Γενικότερα και κατά την διάρκεια της δίκης ήταν ακίνητος, κατατονικός. Αναγκάστηκαν να τον κουβαλήσουν δυο φρουροί ως το πεδίο. Η Ιρώνη κοίταξε τους Χολτς. Ο απαγχονισμός τους, σίγουρα δεν θα ήταν αθόρυβος. Ήδη φώναζαν, και καταριόντουσαν τους ντόπιους. Η Μαίρη, ευχόταν ο γιος της να καταστρέψει το χωριό, αλλά ήταν πολύ μικρός για να είναι απειλή.

Μετά τον απαγχονισμό, το απογευματάκι, οι ντόπιοι κατευθύνθηκαν προς το πανδοχείο του Υδροκέραυνου, για να συζητήσουν τα τελευταία κουτσομπολιά. Οι τυχοδιώκτες πήγαν να δουν τον Ιερέα στον ναό του Σήγκμαρ. Ο Ιερέας τους είπε για το νέο όνειρο που είδε στον ύπνο του το βράδυ. Τα μάτια του είχαν μαύρους κύκλους, ήταν σαφές ότι δεν είχε κοιμηθεί καλά. Τους είπε ότι είχε δει μια μεγάλη λίμνη από την οποία εξείχαν οι ξύλινες στέγες σπιτιών. Οι στέγες, τους είπε, έμοιαζαν πάρα πολύ με αυτές της Στρόμντορφ. Όσο μίλαγαν η Ιρώνη παρατήρησε τις πόρτες πίσω από τις κουρτίνες στα βάθος του ναού και έκανε μια νοητή σημείωση να τις ερευνήσει βράδυ, όταν θα έπεφτε ο Ιερέας για ύπνο. Η μια οδηγούσε σίγουρα στο δωμάτιο του Ιερέα, αλλά η άλλη που θα οδηγούσε?

Επέστρεψαν στο πανδοχείο για να ξεκουραστούν. Ο Λούκας ήταν ακόμα άρρωστος. Ήταν χλωμός, και δεν δεχόταν να φάει ή να πιει. Ούτε καν μπύρα, μα τα γένια του Σήγκμαρ! Ο Εφρέζι άρχισε να ανησυχεί για την κατάσταση του. Όταν άγγιξαν το κούτελο του, ζεμάταγε.. Ο οργανισμός του χρειαζόταν ενέργεια για να επουλώσει από τα τραύματα και να πολεμήσει το κρυολόγημα του. Ο Γιατρός είπε πως πρέπει να αρρώστησε επειδή στεκόταν στην βροχή πολύ ώρα Αν δεν έτρωγε κάτι μέσα στις επόμενες μέρες, θα κινδύνευε η ζωή του. Ο Νέκραλ επισκέφτηκε τον Νίκλαους Σούλμαν για να δει πως πάει η μελέτη της πέτρας. Ο Νίκλαους δεν είχε κάνει μεγάλη πρόοδο στην ανάγνωση της πέτρας. Είχε και αυτός μαύρους κύκλους στα μάτια του. Σαν να μην είχε κοιμηθεί όλο το βράδι από την μελέτη. Χωρίς να σηκώσει το κεφάλι από τις σημειώσεις σταματάει είπε στον Νέκραλ ότι η πέτρα πρέπει να είναι μέρος ενός χάρτη. Πόσα κομμάτια ακόμα υπήρχαν και τι έδειχνε ο χάρτης δεν μπορεί να είναι σίγουρος, αλλά η ηλικία της πέτρας είναι άνω των 1000 ετών.

Η Ιρώνη αποφάσισε να γλιστρήσει αθόρυβα από το πανδοχείο και να πάει στον ναό για να κάνει την δική της έρευνα. Περπατούσε στα σκοτεινά σοκάκια, κρυμμένη από τα αδιάκριτα βλέμματα των κατοίκων της πόλης. Ένοιωσε ένα ψυχρό αεράκι να διαπερνάει τα κόκαλα της. Σαν κάποιος να περπατάει πάνω από τον τάφο της, όπως συνήθιζαν να λένε οι πολίτες της Αυτοκρατορίας. Το ίδιο αεράκι ένιωσε και ο Εφρέζι και αρκετοί από τους πελάτες του πανδοχείου. Ήταν στην κεντρική σάλα, και τους είδε ξαφνικά, να αγκαλιάζονται ή να ανασκουμπώνονται σαν να τους διαπερνάει ένα ρίγος. Ο Νέκραλ ένιωσε το ίδιο και ένα αρρωστημένο συναίσθημα στρογγυλοκάθισε στο στομάχι του. Ένιωσε τα σωθικά του να δένονται κόμπος. Κανείς δεν κατάλαβε τι προμήνυε αυτός ο απόκοσμος άνεμος, αλλά η βραδιά απέκτησε μια κατήφεια και το γλέντι σταμάτησε. Σιγά-σιγά, κατευθύνθηκαν όλοι για ύπνο, συμπεριλαμβανομένου του Νέκραλ και του Εφρέζι.

Η Ιρώνη μπήκε αθόρυβα στον ναό, και κρύφτηκε πίσω από το άγαλμα του Σήγκμαρ. Ο ναός ήταν άδειος. Όχι, ψέματα. Ξαφνικά ήρθε ο νεαρός μύστης και άρχισε να καθαρίζει τα ιερά κειμήλια. Η Ιρώνη κράτησε την αναπνοή της και έμεινε ακίνητη μέχρι να τελειώσει. Όταν έφυγε ο νεαρός, παραβίασε σιγά-σιγά την πόρτα της κρύπτης και κατέβηκε στο υπόγειο. Το δωμάτιο ήταν το μέρος που φύλαγαν όλα τα ιερά κειμήλια, ποτήρια, φυλαχτά και κηροπήγια του ναού. Στην μέση ήταν ένα μεγάλο βιβλίο με εξώφυλλο από δέρμα που είχε γραμμένους τους ιερούς ύμνους του Σήγκμαρ. Την Ιρώνη δεν την ενδιέφεραν καθόλου οι ύμνοι των ανθρώπων και τα βιβλία τους. Κοίταξε δεξιά και αριστερά. Την προσοχή την αιχμαλώτισε ένα φυλαχτό. Ήταν ένας μικρός, χρυσός αετός. Αρκετά μικρός για να τον κρύψει στην τσάντα της, και αρκετά χρυσός για να πιάσει καλή τιμή στην μαύρη αγορά. Άρπαξε τον χρυσό αετό χωρίς δεύτερη σκέψη, τον καταχώνιασε στην τσέπη της τσάντας της, ανέβηκε τα σκαλοπάτια, έκλεισε την πόρτα και άρχισε να επιστρέφει χαρούμενη στο πανδοχείο.

Ο Εφρέζι και ο Νέκραλ κοιμόντουσαν πολύ βαριά. Οι τελευταίες μέρες ήταν εξουθενωτικές. Τόσο βαριά που δεν άκουσαν τα χτυπήματα στην μπροστινή πόρτα του πανδοχείου. Ο Πανδοχέας όμως τα άκουσε. Άνοιξε το παράθυρο του και έβγαλε το κεφάλι του έξω και φώναξε πως είναι κλειστά και δεν πρόκειται να ανοίξει σε μεθυσμένους ταραχοποιούς. Μετά από λίγο, ο Νέκραλ ανασηκώθηκε στο κρεβάτι του. Νόμισε ότι άκουσε να σπάει η μπροστινή πόρτα. Θυμήθηκε τα αντίστοιχα επεισόδια στο Πανδοχείο Το Φεγγάρι του Ναύτη πριν κάτι μέρες και πήγε να ξυπνήσει τον Εφρέζι και την Ιρώνη. Ο Λούκας ήταν άρρωστος, στο κρεβάτι του πόνου και προτίμησε να μην τον ενοχλήσει. Το δωμάτιο της Ιρώνη ήταν άδειο. Περίεργο. Ο Εφρέζι ήταν εκεί. Τον σκούντηξε, αλλά δεν ξύπναγε. Μια πιστολιά αντήχησε στο πανδοχείο από τον κάτω όροφο. Επιτέλους, ο Εφρέζι ξύπνησε αλλά και αρκετοί ένοικοι. Πόρτες δεξιά και αριστερά στον διάδρομο άνοιγαν και οι ένοικοι έβγαζαν τα κεφάλια τους έξω να δουν τι γίνεται, αλλά κανείς δεν τόλμαγε να ξεμυτίσει από το δωμάτιο του. Οι δύο τυχοδιώκτες πήγαν προς την σκάλα. Συγκρούστηκαν με τον πανδοχέα που κρατούσε ένα αχνιστό μουσκέτο Μπλάντερμπας, και τους δύο γιους του που την ίδια στιγμή ανέβαιναν τις σκάλες κατατρομαγμένοι. Κάτι ψέλλισαν, δείχνοντας κάτω από τις σκάλες, αλλά οι τυχοδιώκτες δεν κατάλαβαν τι εννοούσαν ούτε μπορούσαν να δουν. Κατέβηκαν τις σκάλες και αντίκρισαν ένα αποκρουστικό θέαμα.



Τα περισσότερα κεριά και φανάρια του δωματίου ήταν κλειστά. Αυτά που είχαν παραμείνει αναμμένα παρείχαν ελάχιστο φως στο χώρο. Η πόρτα ήταν θρυμματισμένη και σπασμένη προς τα μέσα. Ένας φρουρός κειτόταν νεκρός, το κεφάλι του έλειπε, και ο τοίχος δεξιά από την πόρτα ήταν πιτσιλισμένος με έντονα κόκκινα αίμα και φαιά ουσία. Το σώμα του σπαρτάραγε σαν να πολέμαγε ακόμα με τον θάνατο. Ο υπόλοιπος χώρος ήταν γεμάτος με τα μέλη της οικογένειας Χολτς. Από το λαιμό τους κρεμόντουσαν οι θηλιές με τις οποίες τους είχαν κρεμάσει. Οι άκρες των θηλιών φαγωμένες.. Δεν έλειπε και ο Τρίσταν, η Κέιλα, και οι δύο κρεμασμένοι κλέφτες προβάτων. Τα κεφάλια τους γέρνανε δεξιά η αριστερά, και το σαγόνι τους κρεμόταν ανοιχτό, το πρόσωπο τους είχε μια ηλίθια έκφραση, τα μάτια τους κοίταγαν το κενό και αντί να μιλάνε έβγαζαν ένα μακρόσυρτο βογκητό. Ο Νέκραλ και ο Εφρέζι σάστισαν προς στιγμή στην θέα του φόνου και τον απέθαντων, αλλά ο Εφρέζι γρήγορα βρήκε κουράγιο. Θυμήθηκε την νύχτα στην Ούμπερσράηκ που του είχαν επιτεθεί απέθαντοι. Τα όνειρά του των είχαν προετοιμάσει για την σημερινή αναμέτρηση. Όρμησε. Τέσσερα μέλη της οικογένειας Χολτς τον πλησίασαν. Οι υπόλοιποι τέσσερις κατευθύνθηκαν προς τις σκάλες που ήταν ο Νέκραλ και ο και ο Σεμπάστιαν που κρατούσε το μουσκέτο Μπλάντερμπας με χέρια που έτρεμαν.

Ο Νέκραλ κατέβηκε τα σκαλιά, μάζεψε απόθεμα από τον άνεμο Άσκυ και αμόλησε μια πύρινη μπάλα στο πιο κοντινό απέθαντο. Το σώμα που κάποτε άνηκε στον Όττο τυλίχτηκε στις φλόγες και σωριάστηκε στο έδαφος. Σε λίγα μόνο λέπτα το μόνο που είχε απομείνει ήταν τα απανθρακωμένα λείψανα του. Οι υπόλοιποι τρεις απέθαντοι περικύκλωσαν τον Νέκραλ. Ο Σεμπάστιαν πυροβόλησε με το μουσκέτο του. Η σφαίρα διαπέρασε το σώμα της απέθαντης Μαίρης, προς στιγμήν την σταμάτησε, αλλά μετά η Μαίρη συνέχισε την πορεία της σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ο Εφρέζι κοπάνησε την σιδερόμπαλα του στο κεφάλι του Ρέηνερ, ανοίγοντας του μια φρικτή τρύπα. Ο Ρέηνερ φάνηκε να μην ενοχλείτε ιδιαίτερα και απλώνοντας τα χέρια του, τυλίγεται γύρω από τον Εφρέζι, ο οποίος δεν ένιωσε ιδιαίτερα ευχάριστα, τόσο κοντά σε νεκρή σάρκα.

Η Ιρώνη ακούγοντας τον πρώτο πυροβολισμό επιτάχυνε το βήμα της. Όταν άκουσε και τον τρίτο ήταν πλέον σίγουρη ότι προέρχονταν από το πανδοχείο της. Άρχισε να τρέχει. Ξαφνικά έχασε την όραση της, και μπροστά της, σαν όραμα είδε τον ιερό, χρυσό αετό που είχε κλέψει. Στραβοπάτησε και έπεσε στα λασπόνερα. Σηκώθηκε και συνέχισε. Είδε την πόρτα του πανδοχείου ανοιχτή και από έξω είδε τι διαδραματιζόταν μέσα. Το θέαμα ήταν αποκρουστικό. Νεκροζώντανοι είχαν πλημμυρίσει το πανδοχείο. Έβγαλε το τόξο της και άρχισε να εκτοξεύει βέλη στους απέθαντους. Το πρώτο βέλος αστόχησε, το δεύτερο και τρίτο καρφώθηκε στο σώμα του Ρέηνερ. Το σώμα του σωριάστηκε στο έδαφος. Το τέταρτο βέλος είχε διαπεράσει το ήδη τρύπιο κρανίο του.

Τρεις απέθαντοι άρπαξαν τον Νέκραλ και τον έριξαν στο πάτωμα. Το σώμα του χάθηκε κάτω από τα κορμιά τον απέθαντων που άρχισαν να του δαγκώνουν την σάρκα. Ο Σεμπάστια δεν μπορούσε να πιστέψει το θέαμα που έβλεπε στο κάτω μέρος της σκάλας. Κόκκινο αίμα άρχισε να πλημμυρίζει το πάτωμα, και τότε κατάλαβε ότι ο Νέκραλ ήταν νεκρός. Είδε το δάχτυλο του να πατάει την σκανδάλη επανειλημμένα. Την πρώτη φορά το μουσκέτο πυροβόλησε και πέτυχε την πλάτη ενός απέθαντου. Της υπόλοιπες φορές δεν είχε μπαρούτι και απλά ακουγόταν ένα κλικ κλικ. Δύο από τους τρεις απέθαντους άφησαν το νεκρό σώμα του Νέκραλ και ανέβηκαν τις σκάλες, ρίχνοντας στο πάτωμα τον Σεμπάστιαν. Ο τρίτος απέθαντος πλησίαζε τον Εφρέζι από πίσω. Ο Εφρέζι δεν τον είχε αντιληφθεί. Τότε ο Νέκραλ, σήκωσε το τρεμάμενο χέρι του. Από το μπράτσο του, έλειπε ένα μεγάλο κομμάτι σάρκας και φαινόταν το κόκκαλο. Ο Νέκραλ με την τελευταία του πνοή, εξαπέλυσε μια πύρινη μπάλα, το τελευταίο ξόρκυ που θα έκανε ποτέ του. Η μπάλα πέτυχε τον απέθαντο πριν πλησιάσει Εφρέζι, αφήνοντας τον στον τόπο. Ο Εφρέζι γύρισε να δει πίσω του. Ο Νέκραλ, μέσα σε μια λίμνη αίματος, με κομάτια κρέατος να λείπουν από το σώμα του, του είπε:

‘Άκου προσεκτικά… αυτό που θα… σου πω… ναααργκκχχχχ…γκλγκλ!’, και ξεψύχησε.

Η Ιρώνη αμόλησε άλλα τέσσερα βέλη στον απέθαντο Τρίσταν, αποτελειώνοντας τον. Οι δύο απέθαντοι που είχαν ανέβει στις σκάλες κατασπάραξαν τον Σεμπάστιαν. Ο Εφρέζι ανέβηκε δύο δύο τα σκαλιά, αλλά ήταν πολύ αργά. Εύκολα έσπασε τα κρανία των απέθαντων που ήταν απασχολημένοι να τρώνε τα έντερα του πανδοχέα. Η Ιρώνη αποτελείωσε και τους απέθαντους που βρίσκοντας την κάτω αίθουσα. Όταν ήρθαν οι φρουροί με τον Κέσσλερ, κανένας νεκρός δεν είχε πια το παραμικρό σημάδι ζωής. Πριν προλάβει να ελέγξει την φρικτή σκηνή μάχης, η Ιρώνη έτρεξε στο πτώμα του Νέκραλ. Τον είχε δει να κρύβει κάποια νομίσματα στην μπότα του. Έψαξε στα βιαστικά.

‘Αχα!’, βρήκε, δύο χρυσά νομίσματα. Απομακρύνθηκε γρήγορα πριν την πάρουν πρέφα οι φρουροί που πλησίαζαν, αλλά ο Νέκραλ ήταν αυτός που θα είχε τον τελευταίο λόγο. Η Ιρώνη γλίστρησε στο πηχτό αίμα του Νέκραλ που είχε ποτίσει όλο το δάπεδο και ο ξωτικός πισινός της συγκρούστηκε με βια στο δάπεδο. Ο πόνος ήταν αφόρητος. Για κακή της τύχη είχε πέσει πάνω στον χρυσό αετό που είχε κλέψει από τον ναό. Σαν να την τιμωρούσε ο Σήγκμαρ για την ιεροσυλία της. Γρήγορα μάζεψε τον χρυσό αετό και τον έβαλε πάλι στην τσάντα της μαζί με τα δύο χρυσά νομίσματα, το μόνο της ενθύμιο από τον μαθητευόμενο μάγο Νέκραλ Χάλγκμουντ, αιώνια του η μνήμη.

‘Μα το Σήγκμαρ, τι έγινε εδώ!’ Φώναξε έξαλλος ο Κέσσλερ. Κανείς δεν ήταν σίγουρος αν ο εκνευρισμός του προερχόταν από το γεγονός ότι υπήρχαν 2 πολίτες νεκροί ή επειδή εμφανίστηκαν απέθαντοι στην πόλη του, ή επειδή ένα μέλος της φρουράς ήταν τόσο απρόσεκτος ώστε να μετατραπεί και αυτός σε απέθαντο. Κόσμος από τα γύρω σπίτια είχε μαζευτεί. Ο Κέσσλερ άρχισε να τους διώχνει, λέγοντας ‘Φύγετε, φύγετε. Δεν υπάρχει τίποτα να δείτε, εδώ!’

Οι φρουροί είχαν ήδη βγάλει το πτώμα του Νέκραλ και του Σεμπάστιαν στο πίσω μέρος της αυλής του πανδοχείου και τους είχαν βάλει φωτιά, όταν ακούστηκε μια ανδρική φωνή από το δρόμο.
Βοήθεια! Βοήθεια! Ζωντάνεψε!’

Οι τυχοδιώκτες της Μάζας: Η άνοδος και η πτώση, Πάρτον Αλαγκιάς.

Καταιγίδα στον Ορίζοντα: Ιντερλούδιο - Πέρα από την νότια πύλη, στο βάλτο

'Ααααργγκκκ!' - Ιζ-Κα, πολέμαρχος των Κτηνανθρώπων

Ένας κεραυνός ακούστηκε από τον νότο, κοντά στον βάλτο. Αν κάποιος από τους τυχοδιώκτες ήταν εκεί θα έβλεπε το σωριασμένο σώμα του Ιζ-Κα, και τις στάλες της βροχής να αραιώνουν το αίμα από την μεγάλη πληγή. Ο μυτερός κορμός του δέντρου που καρφώθηκε όταν έπεσε, εξείχε από την πλάτη του. Αν ήταν εκεί οι τυχοδιώκτες θα έβλεπαν με φρίκη ότι ο κεραυνός έπεσε ακριβώς πάνω στο κουφάρι του. Θα άσπριζε ακόμα και το μελανιασμένο πρόσωπο του ξωτικού από τον τρόμο, όταν θα αντιλαμβάνονταν ότι ο Ιζ-Κα άρχιζε να κουνάει τα χέρια του ψηλαφίζοντας το λασπωμένο χώμα. Δεν ήταν νεκρός. Ο ματωμένος κορμός άρχισε να χάνεται από την τρύπα της πλάτης του, καθώς, αργά και προσεκτικά στην αρχή, πιο σίγουρα μετά, άρχισε να σηκώνεται. Δεν ήταν όμως κανείς τους εκεί, και κανείς δεν άκουσε το φοβερό ουρλιαχτό, γεμάτος μίσος που αντήχησε στους βάλτους. Ο Ίζ-Κα, δίψαγε για εκδίκηση και πεινούσε για την σάρκα των ανθρώπων που τον ντρόπιασαν στην αγέλη του. Δεν θα αργούσε η στιγμή που θα γευόταν την σάρκα τους, ακόμα και αν έπρεπε να γκρεμίσει ολόκληρο το χωριό των ανθρώπων στον Βορρά.

Οι τυχοδιώκτες της Μάζας: Η άνοδος και η πτώση, Πάρτον Αλαγκιάς.

Καταιγίδα στον Ορίζοντα: Η Απαστράπτουσα Πέτρα.

"Παρατηρώ ότι οι γυναίκες έχουν μικρό προσδόκιμο όριο ηλικίας εδώ." -Νέκραλ Χάλγκμουντ

 

Την υπόλοιπη μέρα την πέρασαν προσπαθώντας να εξοικειωθούν με την πόλη και τους κατοίκους της. Πέρα από την συνεχή βροχή, τις λάσπες,την μπόχα από την επεξεργασία του δέρματος και την ξενοφοβία, η πόλη είχε αρκετά παράξενα έθιμα. Ο Εφρέζι για παράδειγμα γνώρισε ένα παιδάκι που για να βγάλει το χαρτζιλίκι του μάζευε με τους φίλους του τις κοπριές των ζώων από τους δρόμους και τις πούλαγαν στα βυρσοδεψία (τα οποία ανήκουν όλα στον κ. Μέρσελ), για λίγα χάλκινα νομίσματα.

Η Ιρώνη ρώτησε έναν ντόπιο για το άγαλμα του Όλαους Στίκχελμ στην πλατεία. Οι ντόπιοι δεν συμπαθούσαν τους ξένους, αλλά από την άλλη ήταν περήφανοι για τον ήρωα τους, οπότε έκαναν μια εξαίρεση και τις εξήγησαν. Πριν από 500 χρόνια, όταν η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, η Αλτντορφ ήταν υπό πολιορκία από τον απέθαντο στρατό του οίκου βρικολάκων Φον Κάρσταην, μια μικρή στρατιά απέθαντων είχε έρθει να πολιορκήσει την Στρόμντορφ. Όμως ο Όλαους με λιγοστούς στρατιώτες από την πόλη, κατάφερε να τους απωθήσει στο ποταμό Τράνινγκ, στο σημείο Φρόθινκ Φιορντ, αλλά υπέκυψε στα τραύματα του, στην όχθη του ποταμού και πέθανε. Όταν 80 χρόνια πριν είχαν έρθει πρασινοτόμαροι να λεηλατήσουν την πόλη, φτάνοντας στο ποταμό όμως, χωρίς λόγο, άλλαξαν πορεία και έφυγαν προς τα βουνά του νοτιά. Πολλοί λένε πως σηκώθηκε από τον τάφο του ο Όλαους και τους έδιωξε. Όσοι ώρα εξηγούσαν οι ντόπιοι την ιστορία ο Εφρέζι παρατήρησε ότι όχι ένας, αλλά δύο κεραυνοί έπεσαν στον ναό του Σήγκμαρ, ενώ από μέσα ακουγόντουσαν τα τραγούδια του ποιμνίου και η φωνή του παπά να διαβάζει το ‘Κατά Σήγκμαρ Ευαγγέλιο’. Ο Λούκας ήταν κουρασμένος από την πρόσφατη μάχη με τους ληστές και δεν είχε όρεξη για κουβέντα. Το ίδιο και ο έμπορος Φλόριαν, ο οποίος ύστερα από λίγο τους είπε ότι θα τους συναντούσε στο Πανδοχείο του Υδροκέραυνου και σηκώθηκε να φύγει.

Οι τυχοδιώκτες πήγαν στα βυρσοδεψία και μίλησαν με τους εργάτες. ¨Εμαθαν ότι οι ντόπιοι πλούσιοι έμποροι δεν συμπαθούσαν καθόλου τον Δήμαρχο Άντλερ και τον θεωρούσαν έναν απλό φοροεισπράκτορα του Γκραφ Σίγκισμουντ της Ούμπερσράηκ. Ο Γκραφ είχε επιλέξει τον Άντλερ, κάτοικο της Ούμπερσράηκ να έρθει στην Στρόμντορφ για να υπηρετήσει ως δήμαρχος. Όλα πήγαιναν καλά, και λόγω των διασυνδέσεων του Άντλερ με την Ουμπερσράηκ το εμπόριο είχε ανθίσει στην Στρομντορφ. Αλλά μετά, κάτι του συνέβη και κλείστηκε στο σπίτι του χωρίς να ασχολείται με τίποτα, αναθέτοντας όλα τα καθήκοντα του στον Διοικητή της Φρουράς Κέσσλερ, άλλος ένας μη-ντόπιος. Μερικοί ντόπιοι έλεγαν ότι είχε πεθάνει η γυναίκα του, άλλοι έλεγαν ότι όχι, η γυναίκα του είχε πεθάνει 2-3 χρόνια πριν, όχι πριν 2 μήνες, γιατί τότε ήταν που κλείστηκε στο δημαρχείο και σταμάτησε να κάνει δημόσιες εμφανίσεις.

Σειρά είχε μια επίσκεψη στην ταβέρνα η Κατραρόλα της Σούπας. Έξω υπήρχε ένα πλημμυρισμένο από την βροχή παρτέρι με μαγειρικά βότανα Η βροχή που έπεφτε από την μια, και η λιμνούλα που είχε μαζευτεί, εμπόδισε τον Νέκραλ να δει ότι ορισμένα από τα βότανα ήταν συστατικά του υπνωτικού Σλάφ, ένα υπνωτικό που παραλίγο να δοκιμάσει και ο ίδιος πριν μερικές βδομάδες στο περιστατικό στο [[Οφθαλμός αντί Οφθαλμού: Χοιρινό και Πάπια, μετά Επιδορπίου | κατάλυμα Γκρούνγολντ]]. Μέσα στην ταβέρνα επικρατούσε ησυχία και ηρεμία. Οι μόνοι πελάτες ήταν μέλη της φρουράς. Αργότερα έμαθαν ότι η Χάλφλινγκ ιδιοκτήτρια, Κέιλα Κομπλεποτ, έκανε έκπτωση στα μέλη της φρουράς, ώστε να αποτρέπονται οι φασαρίες, λόγω της παρουσίας τους. Η Κέιλα ήταν χαρωπή και ευγενική. Τους υποδέχτηκε και τους πρόσφερε ένα πιάτο σούπα. Την ρώτησαν για τον έμπορο Κλάους γιατί είχαν μάθει ότι τον είχαν δει να έρχεται στην ταβέρνα της με τους φρουρούς του. Τους είπε ότι όντως είχε κοιμηθεί εδώ το βράδυ με τους δύο φρουρούς του. Το πρωί έφυγε νωρίς, την ξύπνησε μάλιστα για να πληρώσει, χωρίς τους φρουρούς του, οι οποίοι τον περίμεναν να εμφανιστεί μέχρι που βαρέθηκαν και έφυγαν.

Πηγαίνοντας στο πανδοχείου του Υδροκέραυνου, οι τυχοδιώκτες συνάντησαν τον ζητιάνο Εντουάρντο Ροντρίγκες. Η αναπνοή του βρόμαγε αλκοόλ, τα ρούχα του ήταν βρόμικα, και κοιμόταν σε ένα σοκάκι. Όταν τους ζήτησε τους ζήτησε λίγα λεπτά. Ο Νέκραλ παρατήρησε ότι ενώ ήταν ρακένδυτος, είχε ένα μυτερό σπαθί, καλογιαλισμένο και πολύ καλής ποιότητας. Τους εξήγησε ότι ήταν του πατέρα του. Όταν τον ρώτησαν για την ιστορία του και αν είδε τον Κλάους, ή την άμαξα του με το άσπρο πόνυ, τους είπε ότι θα τους πει ότι θέλουν να μάθουν αν τον κεράσουν ζύθο. Συμφώνησαν και κίνησαν για το πανδοχείο. Πριν μπουν μέσα, άκουγαν κάποιον να τραγουδάει παράφωνα και το πλήθος να διασκεδάζει με τον ‘καλλιτέχνη’, μάλλον εις βάρος του. Όταν άνοιξαν την πόρτα όμως, το γέλιο κόπηκε και όλοι γύρισαν να τους κοιτάξουν με καχυποψία.

‘Δεν είναι ντόπιοι!’, είπε κάποιος.

‘Ψηλομύτες, από την πόλη’, είπε κάποιος άλλος.

‘Και ένα ξωτικό!’

‘Με μελανιασμένη μάπα, αχαχαχα΄. Συμπλήρωσε ένας θαμώνας, και οι άλλοι γέλασαν.
’Έφεραν και τον Εσταλό τον Μεθύστακα, μα τον Σίγκμαρ, θα πρέπει να κλείσουμε την μύτη μας’.
‘Και πίσω πίσω, τί είναι αυτός? Και άλλος μάγος?’

Το ξωτικό σήκωσε το ένα φρύδι της. “Τι εννοούν ‘και άλλος μάγος’”?, ρώτησε τον Εντουαρντο.
Της εξήγησε πως πριν από δυο βδομάδες, λίγο πριν χειροτερέψει περισσότερο ο καιρός, ήρθε ένας μάγος από την Ουράνια Τάξη των κολεγίων της Μαγείας για να μελετήσει τα καιρικά φαινόμενα της πόλης μας.

‘Ονομάζεται Νίκλαους Σούλμαν και μένει εδώ, στο πανδοχείο του Υδροκέραυνου. Στην αρχή ήταν παράξενος, ακόμα είναι, αλλά έχει πλάκα. Κάθε τέταρτη μέρα της οχτωμάδας διδάσκει στα παιδιά της Στρόμντορφ γράμματα, εδώ στο πανδοχείο’.

Η Ιρώνη άρχισε να σκέφτεται και αυτή τρόπους για να σπάσει τον πάγο στο πανδοχείο και να κάνει την παρουσία της ομάδας της πιο καλοδεχούμενη.

“Κερνάω μπύρα όλους!” Φώναξε στον πανδοχέα.

Όλοι ήπιαν μπύρα, αλλά η διάθεση τους απέναντι στους ξένους δεν είχε αλλάξει σημαντικά. Μέχρι που είπε ο μπάρμαν είπε στο ξωτικό, ‘τώρα είναι και η σειρά μας να σε κεράσουμε’. Άρχισε να γεμίζει ένα ποτήρι μπύρα. Ταυτόχρονα χαχάνιζε με τους πελάτες που ήταν κοντά. Της δίνει την μπύρα. Η Ιρώνη είχε την διαίσθηση ότι κάποια πλάκα της ετοίμαζαν, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι. Ήπιε την μπύρα μονορούφι προς έκπληξη όλων.

Έκπληξη όχι επειδή ήπιε μονοκοπανιά την πιο ισχυρή μπύρα της περιοχής, αλλά γιατί δεν δίστασε καθόλου να καταπιεί και το ποταμίσιο σωληνοσκούλικο που είχαν βάλει μέσα. Ήταν το κλασσικό αστειάκι που έκαναν σε κάθε καινούργιο επισκέπτη της πόλης και πάντα ακολουθούσε πολύ γέλιο με τις αντιδράσεις του. Το ξωτικό όμως τους στέρησε την απόλαυση αυτή. Τώρα όμως είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα. Άρχισαν να βλέπουν τους ταξιδιώτες με άλλο μάτι. Μερικοί χαμογέλασαν και όλας.

Εκεί γνώρισαν τον κακόφωνο βάρδο, Πάρτον Αλαγκιά, ο οποίος τους πληροφόρησε να προσέχουν όταν μιλάνε στον πανδοχέα τον Σεμπάστιαν, γιατί πριν δυο μήνες είχε αυτοκτονήσει η γυναίκα του. Είχε πέσει στο πηγάδι και πνίγηκε. Αργότερα μπήκε και ο Μπέημπερ στην ταβέρνα, ένας κυνηγός λιγομίλητος, αλλά από ότι τους είπε ο Πάρτον ήταν ο καλύτερος στο τόξο στο χωριό. Και αυτού η γυναίκα είχε πεθάνει, αλλά αυτήν την σκότωσαν οι κτηνάνθρωποι τους οποίους μισεί θανάσιμα. Ο Νέκραλ σχολίασε, κοιτώντας χαρακτηριστικά την Ιρώνη, ότι οι γυναίκες στην Στρομντορφ, πεθαίνουν συχνά. Ο Εντουάρντο τους είπε την ιστορία του. Ήταν στρατιώτης στην πόλη Μαργκαρίτα στην μακρινή Εστάλια. Παράτησε το πόστο του και έγινε μισθοφόρος, αλλά όταν αποφάσισε να ταξιδέψει στον νέο κόσμο, το πλοίο του έπεσε θύμα της σκληρής πειρατίνας Τζανίν, καπετάνισσα του πειρατικού πλοίου Ο Μονόκερος. Την αποκαλούσαν Λιονταρίνα της Λιονίζ και τον πέταξε στην θάλασσα. Κολύμπησε πολλά χιλιόμετρα μέχρι να φτάσει στην ακτή και παραλίγο να τον φάνε καρχαρίες. Τους περιέγραφε πως είχαν κεφάλι σε σχήμα σφυριού. Όση ώρα μιλούσε, όταν πέρναγαν κυρίες μπροστά του, ακούμπαγε με το χέρι του την άκρη του αστείου καπέλου του, ως ένδειξη ευγενούς χαιρετισμού. Οι τυχοδιώκτες που τον άκουγαν, είχαν την αίσθηση ότι είχε εμπλουτίσει την αληθινή ιστορία με αρκετές ανακρίβειες και υπερβολές.

Αποσύρθηκαν στα δωμάτια τους για να ξεκουραστούν. Εκτός του Εφρέζι, που δεν κατάφερε να ξεκουραστεί γιατί είχε τους γνωστούς του εφιάλτες. Απέθαντοι των κυνήγαγαν αλλά ξοπίσω τους έτρεχαν και κτηνάνθρωποι και μικροί πράσινοι διάβολοι. Και έτρεχε κατευθείαν προς ένα τεράστια πράσινη οδοντοστοιχία. Το πρωί, η Ιρώνη κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ακόμα είχε την μελανία στην μούρη της. Ήξερε ότι όσοι την κοίταγαν, έστρεφαν το κεφάλι τους αλλού. Αυτό την εμπόδιζε να ασκήσει το χόμπυ της, την χαρτοπαιξία, γιατί πολύ απλά κανείς δεν ήθελε να παίξει χαρτιά με κάποιον που δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια. Ούτε να ανοίξει κουβέντα με τους ντόπιους δεν μπορούσε. Αποφάσισε να ψάξει πιο εντατικά να βρει κάποιον να της γιατρέψει το μελάνωμα. Μια γυναίκα που της σύστησαν ως ντόπια μαία και γνώστρια γιατροσοφιών δεν κατάφερε να την βοηθήσει. Η Ιρώνη έφτυσε στο χώμα από τα νεύρα της και βλαστήμησε τους θεούς των Ξωτικών (σημ. Τον GM δηλαδή) για την γκαντεμιά της. Οι σύντροφοί της χλόμιασαν. ‘Δεν είναι σωστό να βρίζεις τους θεούς (σημ. Τον GM δηλαδή), γιατί μπορεί να θυμώσουν και να πολλαπλασιαστούν οι κακουχίες σου’, της είπαν.

Στην συνέχεια επισκέφτηκαν επιτέλους τον ναό του Σήγκμαρ. Ένας παπάς, γεροδεμένος αλλά και μεγάλος στην ηλικία, ντυμένος με την επίσημη πανοπλία του Τάγματος του Σήγκμαρ, τραγούδαγε έναν πολεμικό ύμνο. Το ποίμνιό του από κάτω, τον συνόδευε. Στο κέντρο ήταν η Ιερή Τράπεζα, και δεξιά και αριστερά, δύο τεράστια αγάλματα του Σήγκμαρ, που κρατούσαν το πολεμικό Σφυρί Κρανιοθραύστη. Πίσω από το παπά ήταν δύο κόκκινες κουρτίνες που έκρυβαν δύο πόρτες. Οι τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με σύμβολα του Αυτοκρατορικού Αετού και του Ιερού Σφυριού Γκαλ-Μάραζ. Αγιογραφίες έδειχναν τον στρατό το αυτοκράτορα να σφάζει πρασινοτόμαρους, κτηνανθρώπους, στρατιώτες του Χάους και απέθαντους, τους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Το ξωτικό δεν μπορούσε να περιμένει και διέκοψε την τελετή ρωτώντας αν υπάρχει κανένας γιατρός εδώ μέσα. Ο παπάς εκνευρισμένος από την βλασφημία και την υπεροψία την πέταξε έξω. Το ξωτικό πήγε γύρω γύρω και έβλεπε από το τζάμι με τα ψηφιδωτά. Τον Εφρέζι τον είχε συνεπάρει ο λόγος του παπά. Μίλαγε για τις νίκες της αυτοκρατορίας απέναντι στους πρασινοτόμαρους και στους απέθαντους. Μίλαγε για την Ιερή Συμμαχία του Σήγκμαρ με τους νάνους, για τον Αυτοκράτορα Καρλ Φρανζ και τον παντοδύναμο στρατό του, αλλά μίλαγε και για τους δύσκολους καιρούς που προβλέπει ότι ζυγώνουν την πόλη τους και θα βάλουν όλους τους σε δοκιμασία. Τα μάτια του γυάλιζαν, σαν να περίμενε με ανυπομονησία να δοκιμάσει πάλι το σφυρί του σε μάχη εναντίων των εχθρών του Αυτοκράτορα.

Όταν τελείωσε η λειτουργία, ο Ιερέας πλησίασε τους τυχοδιώκτες και τους συστήθηκε ως Μάνφρεντ Γκότσαλκ. Ο Εφρέζι δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια του από τον Ιερέα. Ο Γκοτσταλκ τους ρώτησε αν τους έχει ξαναδεί πουθενά γιατί οι φάτσες τους είναι γνωστές. Είπαν όχι. Ο Ιερέας θυμήθηκε. Τους είπε για τα όνειρα που βλέπει τις τελευταίες βδομάδες στα οποία συχνά πρωταγωνιστούσαν οι ίδιοι. Τώρα τους αναγνώρισε. Τους είπε ότι έβλεπε μάχες με κτηνανθρωπους, απέθαντους και μικρούς πράσινους διαβόλους, οι οποίοι χόρευαν γύρω από μια πελώρια πράσινη οδοντοστοιχία. Τους είπε ότι είδε και έναν μάγο πάνω σε μια λίμνη να πολεμάει με τα κύματα ενώ κεραυνοί άστραπταν γύρω του. Ο Νέκραλ ξεροκατάπιε.

Ύστερα συνέχισαν τις ερωτήσεις για τον επικηρυγμένο γιατρό και για τον Κλάους Φον Ρόθσταην. Για τον γιατρό δεν έμαθαν πολλά, αλλά για τον Κλάους συμπέραναν ότι κανείς δεν τον είχε δει να φεύγει από την πόλη. Είχαν δει όμως το κάρο του να φεύγει αργά το βράδυ από την νότια πύλη και να το οδηγάει ένας κοκκινολαίμης (σημ. μετ. redneck )αγρότης, ο Ράηνερ Χολτς, που πήγαινε στην φάρμα του. Άρα η καλύτερη τακτική ήταν να πάνε στην φάρμα για ερωτήσεις. Άρχισαν να κατευθύνονται νότια, έξω από την πόλη προς τις άκρες του βάλτου Ομπερσλέηχτ. Στο σημείο που υπέθεταν ότι θα ήταν η φάρμα, διέκριναν στον ορίζοντα πορτοκαλί φως. Φωτιά. Επιτάχυναν τα βήματα τους. Έφτασαν σε μια φρεσκοκαμμένη φάρμα. Έβλεπαν σημάδια μάχης στο χώμα και στην λάσπη, και αποτυπώματα από ανθρώπινα πόδια και πόδια ζώου που είχε οπλές. Παντού υπήρχε στάχτη, λάσπη, αίμα και κοπριά. Σε ένα σημείο βρήκαν και ένα φυλαχτό, ένα ασημένιο αστέρη με οχτώ άκρες. Το σύμβολο του Χάους. Δεν το άγγιξαν.Ο καπνός και οι στάχτες έκαναν την αναπνοή δύσκολη. Ο Λούκας βρήκε βουλιαγμένο στο χώμα μια πλάκα που έγραφε ‘Εήγκελ’. Άρα αυτή η φάρμα ήταν των Έηγκελ, όχι τον Χόλτς. Παρακάτω είδαν άλλη μια φάρμα, ανέπαφη. Όποιος είχε επιζήσει θα ήταν εκεί. Κατευθύνθηκαν προς την φάρμα.

Στην αυλή της φάρμας δύο αγρότες λογομαχούσαν. Ο ένας με σκισμένα ρούχα και ματωμένος.

‘Έσεις φταίτε, οι Χολτς!’

‘Εμείς? To φταίξιμο είναι δικός σας Τρίσταν, που σταματήσατε!’

Κόσμος μαζευόταν γύρω τους, μέλη της οικογένειας των Χολτς. Εξαθλιωμένες φιγούρες με παράξενα χαρακτηριστικά, σίγουρα λόγω αιμομιξίας.


‘Μα αυτό που είχατε συμφωνήσει, που είχαμε συμφωνήσει, ήταν απάνθρωπο! Και κοίτα που κατέληξε!’

Ο Τρίσταν ήταν εκτός εαυτού. Τράβηξε μαχαίρι.

‘Θα πληρώσεις για τον χαμό της οικογένειας μου!’.

Ο Μάγος μάζεψε μαγεία. Ήθελε να τους κάνει να σταματήσουν. Πήρε μια τρομακτική μορφή και με φωνή μεγενθυμένη από τον άνεμο Άσκυ φώναξε:

‘Σταματήστε!’

Όλοι κοκάλωσαν. Δεν είχαν παρατηρήσει τους τυχοδιώκτες. Η θέα του μάγου ήταν απόκοσμη και τρομακτική. Ο Τρίσταν άφησε το μαχαίρι να πέσει. Η γυναίκα, τον αγκάλιασε και τον πήρε μέσα στο σπίτι. Φώναξε και τους τυχοδιώκτες.

Όταν ηρέμησαν τα πράματα, οι τυχοδιώκτες άρχισαν τις ερωτήσεις. Γιατί είχαν πάρει το καρότσι και το πόνυ του Κλάους? Τους εξήγησαν ότι τους τα πούλησε, αλλά ήταν εμφανές ότι έλεγαν ψέματα. Τελικά τα ομολόγησαν όλα. Στον βάλτο υπήρχε μια μεγάλη αγέλη κτηνανθρώπων. Για να μην ορμήσουν και λεηλατήσουν την πόλη, οι Χολτς και οι Έηγκελ, τους έδιναν ζώα, μπύρες, φαγητά για να τα θυσιάσουν ή να φάνε. Έτσι είχαν συμφωνήσει. Εκτός από αυτά, έδιναν και τον περιστασιακό τουρίστα, ή έμπορο, όπως τον Κλάους. Ήταν ένα μικρό κάκο, για την σωτηρία του χωριού. Τι άλλο μπορούσαν να κάνουν. Μέχρι που πέθανε από φυσικά αίτια ο πατέρας τον Εήγκελ, και οι γιοι του αρνήθηκαν να συνεχίσουν τις θυσίες. Και το πλήρωσαν ακριβά. Η γυναίκα πλησίασε τους τυχοδιώκτες και τους ζήτησε να την βοηθήσουν. Κατάλαβε ότι ήταν γενναίοι και άξιοι εμπιστοσύνης. Τους είπε ότι θα ήθελα να τους συστήσει σε κάποιον. Αλλά έπρεπε να την ακολουθήσουν σε στον βάλτο.




Ξεκίνησαν προς τον βάλτο Ομπερσλέηχτ, οι τυχοδιώκτες, η Μαίρη Χολτς και ο άντρας της Όττο. Μπήκαν στο βάλτο. Οι αστραπές φώτιζαν παροδικά την απόκοσμη βλάστηση του βάλτου. Πλησίασαν ένα γέρικο δέντρο, με μακριά κλαδιά χωρίς φύλλα. Στο χώμα ήταν διάσπαρτα κόκαλα και κρανία ζώων. Και μερικών ανθρώπων. Το δέντρο, αντί για φύλα, υπήρχαν κρεμασμένα χαϊμαλιά και φυλαχτά. Στο κορμό του ήταν δεμένος ο Κλάους. Ο Εφρέζι έλεγξε τον παλμό του. Ήταν ζωντανός, αλλά αναίσθητος. Καλού κακού του έβγαλαν το δαχτυλίδι. Έτσι, ακόμα και αν πέθαινε ή αν τον έχαναν και δεν τον ξανάβλεπαν ποτέ μπροστά τους, δεν θα έχαναν την αμοιβή από την συντεχνία των εμπόρων. Η Μαίρη νόμιζε ότι ήταν ήδη νεκρός ο Κλάους, μάλλον δεν είχαν έρθει ακόμα οι Κτηνάνθρωποι να τον πάρουν. Η Μαίρη τους είπε να περιμένουν, όπου να’ναι θα έρθει αυτός που ήθελε να τους συστήσει. Μετά από λίγο είπε ‘Είσαι εδώ?’, και ύστερα ‘Μπορείς να έρθεις. Θα μας βοηθήσουν’.

Μια ψιλή φιγούρα ξεπρόβαλε από τα βάθη του βάλτου. Κρατούσε ένα ξύλινο κοντάρι αντί για μπαστούνι και όλο της το σώμα ήταν καλυμμένο από μια μακριά ρόμπα. Μίλησε με φωνή που ακουγόταν σαν να αντηχούσε μέσα από ένα κρανίο ζώου.
‘Θέλετε να βοηθήσετε να καταστραφούν οι κτηνάνθρωποι του βάλτου? Να σωθεί το χωριό?’

Κανείς δεν είπε το αντίθετο. Η φιγούρα τους εξήγησε τι γνώριζε. Οι κτηνάνθρωποι ανήκουν στην Φάρα του Κακού Δοντιού. Ο αρχηγός τους είναι ο πολέμαρχος Ιζ-Κα, τα κίνητρα του ήταν απλά, θέλει να καταστρέψει τα Έργα των Ανθρώπων. Πρόσφατα, ανακάλυψαν μια πέτρα που έλκει τους κεραυνούς, την θεωρούν ιερή και έχει εδραιώσει την εξουσία του Ιζ-Κα πάνω στους κτηνανθρώπους. Αν κάποιος καταφέρει και την κλέψει, τότε θα δημιουργηθεί σχίσμα στους κτηνανθρώπους και θα αλληλοσπαραχτούν.

Οι τυχοδιώκτες έβαλαν φωτιά στο γέρικο δέντρο για αντιπερισπασμό. Ήλπιζαν να τραβήξουν την προσοχή των κτηνανθρώπων εδώ, και να πάρουν την πέτρα ανενόχλητοι. Μετά, ο Λούκας και ο Εφρέζι άρχισαν να σέρνουν το βαγόνι μέσα στις λάσπες του βούρκου κατευθύνθηκαν προς το μέρος του βάλτου που έπεφταν οι κεραυνοί και υπέθεταν ότι εκεί θα βρίσκετε η Απαστράπτουσα Πέτρα. Ο Μάγος χρησιμοποιώντας της ελάχιστες γνώσεις του για τους βάλτους τους έδειχνε πιο μονοπάτι να ακολουθήσουν, προσπαθώντας να αποφύγει σημεία δύσκολα, δύσβατα, ή και επικίνδυνα. Υπήρχαν μέρη που τα κουνούπια ήταν μολυσμένα και άλλα μέρη που ο βούρκος μπορούσε να σε καταπιεί ολόκληρο. Η Ιρώνει είχε προχωρήσει μπροστά για να ανιχνεύσει την περιοχή. Έφτασε και στο ξέφωτο που ήταν η μεγάλη πέτρα των θυσιών των Κτηνανθρώπων και πάνω της είδε την Απαστράπτουσα Πέτρα, γύρω γύρω χόρευαν ανθρωπόμορφες φιγούρες, με κέρατα και πόδια ζώων. Γύρισε στην ομάδα και τους είπε τι είδε. Τους ανέφερε και για τα αποτυπώματα των κτηνανθρώπων που πήγαν να ερευνήσουν την φωτιά που έβαλαν ως αντιπερισπασμό αλλά δυστυχώς δεν είχαν φύγει όλη. Η μάχη ήταν αναπόφευκτη. Συνέχισαν την πορεία του μέχρι το ξέφωτο και σταμάτησαν ενώ ήταν ακόμα καλυμμένοι από την βλάστηση. Μπροστά τους έβλεπαν την πέτρα των κτηνανθρώπων και από πάνω της την απαστράπτουσα πέτρα που έπρεπε να πάρουν. Γύρω γύρω οι κτηνάνθρωποι συνέχιζαν να χορεύουν εκστασιασμένοι. Όταν έπεφτε κεραυνός, αυτός χτύπαγε την πέτρα. Τότε οι κτηνάνθρωποι εκστασιάζονταν ακόμα περισσότερο και χτύπαγαν τα στήθη τους, θεορόντας ότι είναι οιωνός των Σκοτεινών Θεών. Ένας τεράστιος Κτηνάθρωπος ήταν πιο κοντά στην πόρτα, γονατιστός και με τα χέρια ψηλά, μουρμούριζε φράσεις που δεν έβγαζαν νοήμα. Μετά από λίγο σηκώθηκε. Όταν στάθηκε όρθιος κατάλαβαν ότι πέρναγε στο ύψος έναν μέσο άνθρωπο για τουλάχιστον δύο κεφάλια, χωρίς να υπολογίζουν τα τεράστια κέρατα του. Στις άκρες τους, κρέμονταν χαϊμαλιά και φυλακτά. Τα κίτρινα δόντια του ήταν μακριά και έβγαιναν έξω από τα χείλη του. Δεν μπορούσε να ήταν άλλος από τον Ιζ-Κα. Η θέα του τεράστιου Πολέμαρχου Γκορ, ταρακούνησε τους τυχοδιώκτες και προσωρινά έχασαν την ψυχραιμία τους. Οι κτηνάνθρωποι που χόρευαν, άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά ‘Ιζ-κα, Ιζ-κα, Ιζ-κα’, και μετά άρχισαν να μυρίζουν τον αέρα. Είχαν ανιχνεύσει ανθρώπινη μυρωδιά. Γύρισαν προς το μέρος των τυχοδιωκτών, με το μίσος να ζωγραφισμένο στα μάτια τους.

Οι κτηνάνθρωποι ήταν υπεράριθμοι. Οι τυχοδιώκτες δεν είχαν καμία ελπίδα να τους νικήσουν. Στο μόνο που έλπιζαν ήταν να κλέψουν την πέτρα γρήγορα και να εξαφανιστούν. Η Ιρώνη άρχισε να ελίσσεται και να πλησιάζει την πέτρα περιφερειακά, προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτή από τους κτηνανθρωπους. Ο Λούκας και ο Εφρέζι ετοίμασαν τα όπλα τους για μια γρήγορη και αιματηρή σύγκρουση. Από πίσω τους ο Νέκραλ άρχισε να μαζεύει την μαγεία του ανέμου Άσκι, αλλά βιάστηκε να πραγματοποιήσει την διαδικασία και πλήρωσε την απερισκεψία του. Όπως συνήθως, έτσι και τώρα η μαγεία που επικαλέστηκε εκπυρσοκρότησε στα μούτρα του. Αν και δεν μπορούσαν να το καταλάβουν, ο Νέκραλ είχε μολυνθεί από το Χάος, λόγω μιασματικής μαγείας. Ξαφνικά, ένα μοβ είδωλο του εμφανίστηκε και αντέγραφε τις κινήσεις του με διαφορά λίγων δευτερολέπτων. Στην αρχή σάστισαν όλοι. Ήταν απλό αντίγραφο, σαν αντανάκλαση. Είχε υπόσταση, μπορούσε να τους χτυπήσει? Τα νεύρα τεντώθηκαν με την απερισκεψία του μάγου. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε τέτοιο λάθος, και κάποια μέρα θα τους στοιχίσουν τα λάθη του ακριβά. Ξαναπροσπάθησε να μαζέψει μαγεία και αυτήν την φορά τα κατάφερε, έστειλε ένα μαγικό βέλος στον πρώτο Γκορ που τους πλησίαζε, τραυματίζοντας τον βαριά. Το δεύτερο μαγικό βέλος του Νέκραλ τον αποτελείωσε. Δύο άλλοι Γκορ, καταβάλλοντας υπεράνθρωπη προσπάθεια για να καλήψουν μεγάλη απόσταση σε λίγο χρονικό διάστημα, ορμάν στον Λούκας. Λίγο πριν εμπλακούν με τον Λούκας, σκύβουν το κεφάλι και προτάσσουν τα κέρατα τους,. Ο πρώτος προσπαθεί να τον πετύχει στο στομάχι, αλλά ο Λούκας αποφεύγει το χτύπημα επιδέξια, και ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται την ορμή του πρώτου Γκορ, για να του καταφέρει ένα χτύπημα με το σπαθί στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Το δεύτερο Γκορ όμως πετυχαίνει τον Λούκας στον ώμο και πέφτουν στο έδαφος μαζί, μια μπλεγμένη μάζα από μυς και σπαθιά. Ένας τελευταίος Γκορ ορμάει στον Εφρέζι με την ίδια τεχνική, κάνοντας του ένα σοβαρό τραύμα στο πόδι. Ο Εφρέζι προετοιμασμένος για την κίνηση αυτή, αν και δεν κατάφερε να την αποφεύγει, μπόρεσε και αυτός να εκμεταλλευτεί την ορμή του Γκορ, την βροχή, το λασπωμένο χώμα και τον κακό έλεγχο που είχε στο σώμα του ο Γκορ κατά την διάρκεια της μανούβρας. Χαμηλώνει την σιδερόμπαλά του και το Γκορ μπλέκεται με τα πόδια του στην αλυσίδα και πέφτει. Με λίγες κινήσεις, ο Εφρέζει τον εξοντώνει και πάει να βοηθήσει τον Λούκας. Ο Νέκραλ κάνει άλλο ένα ξόρκι στο πρώτο Γκορ, το οποίο υποκύπτει στα τραύματα του. Ο Λούκας, εκμεταλλεύεται την βοήθεια του Εφρέζι, και οι δύο μαζί πλάτη πλάτη, αποτελειώνουν και τους άλλους Γκορ.

Μέσα στον πανικό της μάχης δεν είχαν δει τον Πολέμαρχο Γκορ, Ιζ-κα, που τους είχε πλησιάσει επικίνδυνα. Ένας κεραυνός φώτισε το τεράστιο τσεκούρι του που το κράδαινε ψηλά με τα δυο του χέρια. Άρχισε να διαγράφει μια ελλειπτική τροχιά, που στο διάβα της βρήκε όχι μόνο τον Λούκας, αλλά και τον Εφρέζι που δεν είχε προλάβει να απομακρυνθεί από τον Λούκας. Αίμα πιτσίλισε τα δέντρα δίπλα τους και τον Νέκραλ που ήταν δυο βήματα πιο πίσω. Ο Λούκας πισωπάτησε κρατώντας το στήθος του. Η μπλούζα του είχε σκιστεί και σιγά σιγά έπαιρνε ένα έντονο πορφυρό χρώμα. Ο Εφρέζι ήταν πιο άτυχος. Η τσεκουριά τον βρήκε στα πλευρά, το τελευταίο πράγμα που πρόλαβε να δει πριν χάσει τις αισθήσεις του ήταν το ματωμένο έδαφος να τον πλησιάζει επικίνδυνα.

Ο Νέκραλ έριξε άλλο ένα μαγικό βέλος στον Ίζ-κα. Ο πόνος που ένιωσε το Πολέμαρχος τον ανάγκασε να στρέψει την προσοχή του στο ανθρωπάκι με την κόκκινη ρόμπα. Ο Λούκας βιαστικά πήρε τον λιπόθυμο Εφρέζι στην πλάτη και άρχισε την άτακτη οπισθοχώρηση. Ο Ιζ-κα με το τσεκούρι του, διέγραψε μια ακόμα τροχιά, αυτή την φορά ανάποδα. Το πλατύ μέρος του τσεκουριού βρήκε τον Νέκραλ στο στήθος, με αποτέλεσμα να τον πετάξει τρία μέτρα πίσω. Γρήγορα συνήλθε από το χτύπημα και άρχισε και αυτός την οπισθοχώρηση. Ο Ιζ-κα τους είχε πάρει στο κινήγη. Στα τυφλά ο Νέκραλ έριξε ένα τελευταίο μαγικό βέλος που πέτυχε τον Ιζ-κα, τον έκανε να παρατήσει και να σωριαστεί στο έδαφος. Ένας κεραυνός φώτισε το σώμα του Ιζ-κα. Είχε καρφωθεί πάνω σε έναν μυτερός κορμό. Οι υπόλοιποι Κτηνάνθρωποι, έχασαν το ηθικό τους βλέποντας τον Ιζ-κα να ξεψυχάει. Αμέσως οι δυνατότεροι άρχισαν να αλληλοσπαράζονται, ώστε να επικρατήσει ο ισχυρότερος που θα αντικαταστούσε τον Ιζ-κα.

Η Ιρώνη βρήκε ευκαιρία και προχώρησε προς την Απαστράπτουσα Πέτρα και προσεκτικά άρχισε να κόβει τα δεσμά της, αποφεύγοντας δύο κεραυνούς που έπεφταν δίπλα της. Όταν ολοκλήρωσε το κόψιμο, πήρε την πέτρα και άρχισε να τρέχει σαν τον άνεμο, προσπαθώντας να είναι αρκετά γρήγορη ώστε να μην την πετύχουν οι κεραυνοί που φαίνονταν ότι προσέλκυσε η πέτρα.

Όλοι μαζί αντάμωσαν στην φάρμα τον Χολτς. Οι Χολτς περιποιήθηκαν τα τραύματα τους όσο καλύτερα μπορούσαν. Μετά ρώτησαν τη έγινε και τους παρακάλεσαν να μην πουν τίποτα στην φρουρά. Μάθαινα το μάθημα τους. Ακόμα και αν είχαν καλό σκοπό, αυτό που έκαναν ήταν ασυγχώρητο και θα έπρεπε να μάθουν να ζουν με τις τύψεις τους, αλλά δεν θα ξαναέκαναν θυσίες στους κτηνάνθρωπους. Οι τυχοδιώκτες, μαζί με τον Κλάους ξεκίνησαν για την πόλη. Το πρώτο πράγμα που έκαναν όταν έφτασαν εκεί ήταν να ενημερώσουν την φρουρά για τα εγκλήματα της οικογένειας Χολτς. Αμέσως μια διμηροία ξεκίνησε για να τους συλλάβει. Ο Κέσσλερ έμεινε για να ακούσει τι ακριβώς συνέβη και του τα είπαν όλα. Είχε αρχίσει να μαζεύεται ένα μικρό πλήθος γύρω τους και όταν έμαθαν τι συνέβη άρχισαν να χειροκροτούν και να ζητωκραυγάζουν τους ήρωες. Η φασαρία αυτή προσέλκυσε το ενδιαφέρον του μάγου της Ουράνιας Τάξης, ο οποίος τους πλησίασε και τους συστήθηκε, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την απαστράπτουσα πέτρα και τους ρώτησε αν θα του την έδιναν να την μελετήσει. Η πέτρα είχε μια αρχαία γραφή των Ξωτικών, στην οποία τους διαβεβαίωσε ότι είναι ειδικός. Ακόμα και η Ιρώνη δεν μπορούσε να την διαβάσει. Οι τυχοδιώκτες ευγενικά αρνήθηκαν να του την δώσουν. Ο Νέκραλ ήθελε να την στείλουν κατευθείαν στα κολέγια της μαγείας, αλλά ήταν δύσκολο αυτό μιας και η γέφυρα δεν είχε επισκευαστεί ακόμα.

Οι τυχοδιώκτες της Μάζας: Η άνοδος και η πτώση, Πάρτον Αλαγκιάς.

 

Καταιγίδα στον Ορίζοντα: Καλώς ήλθατε στην Στρόμντορφ

"Πιάσατε τίποτα ψάρια σήμερα?" -Νέκραλ Χάλγκμουντ

 

Ο κόσμος στο πανδοχείο είχε αρχίσει να ηρεμεί ύστερα από τα χτεσινοβραδινά έκτροπα. Η συνοδεία της λαίδης Γκράβιν ετοιμαζόταν να φύγει. Οι τυχοδιώκτες μάζευαν τα πράγματα τους για να επιβιβαστούν στην άμαξα που τους περίμενε όταν η πόρτα του πανδοχείου άνοιξε και μια γυναίκα φορώντας την στολή της φρουράς της Ουμπερσράηκ μπήκε με γοργά βήματα μέσα. Η στάση της ήταν σοβαρή και επίσημη. Την ακολουθούσαν άλλα πέντε άτομα με παρόμοιο ντύσιμο. Η γυναίκα συστήθηκε κοφτά και αυστηρά στους πελάτες του πανδοχείου που είχαν μαζευτεί στο κοινό δωμάτιου. Την έλεγαν ‘Αντρεα Πφέφερ, και ήταν διοικήτρια της Φρουράς της πόλης. Την είχε φωνάξει ο Σύνηρ για να της αναφέρει το περιστατικό της περασμένης βραδιάς και να συλλάβει τους ενόχους. Όταν την είχε φωνάξει όμως δεν ήξερε ότι όσοι ένοχοι είχαν απομείνει θα ήταν νεκροί το πρωί. Αφού της εξήγησε με λεπτομέρεια τα γεγονότα, η Άντρεα πήρε την κατάθεση της Λαίδης Γκράβιν. Μετά απευθύνθηκε στους τυχοδιώκτες τους οποίους είχε στην αναμονή και δεν επέτρεπε να φύγουν με την άμαξα του εμπόρου προτού πάρει και την δική τους κατάθεση. Όταν την πήρε, και αφού βεβαιώθηκε ότι δεν είχαν ανάμιξη με τους δολοφόνους της βραδιάς, τους επέτρεψε να φύγουν και τους προειδοποίησε ότι δεν θα ανεχτεί τυχοδιώκτες που παίρνουν τον νόμο του Αυτοκράτορα στα χέρια τους. Για την δουλεία αυτή υπήρχε η Φρουρά της πόλης.

Στην άμαξα βρήκαν τον έμπορο και μέλος της συντεχνίας των εμπόρων που τους είχε μισθώσει για να βρουν τον εξαφανισμένο Κλάους Φον Ρόθσταην να τους περιμένει. Με έκπληξη τους είδαν ότι οδηγός της άμαξας ήταν ο Λούκας Πάπαρμπεργκ. Ο Λούκας είχε γίνει τοπικός μύθος στην συνοικία που ήταν το πανδοχείο Το Φεγγάρι του Ναύτη, γιατί είχε κερδίσει πριν ένα μήνα έναν νάνο σε διαγωνισμό μπύρας. Κάτι τέτοιο μέχρι πρότινος το θεωρούσαν απίθανο να γίνει. Παρόλα αυτά, δεν ήξεραν ότι ο Λούκας είχε και την ιδιότητα του αμαξά. Για την ακρίβεια δεν την είχε, αλλά ήταν και αυτή μια περιστασιακή εργασία για να βγάλει το μεροκάματο. Αν οι ταξιδιώτες ήξεραν πόσο γνώστης της τεχνικής της οδήγησης αμαξών είναι, θα προτιμούσαν να πάνε στην Στρομντορφ με καράβι.
Οι τυχοδιώκτες μπήκαν στην άμαξα μαζί με τον έμπορο ο οποίος τους συστήθηκε ως Φλόριαν Βέλτσερ. Ο Νέκραλ έφερε μαζί του και μερικά άχυρα για να κοιμηθεί. Το περασμένο βράδυ δεν είχε καταφέρει να κλείσει μάτι και ήταν σε υπερένταση. Όταν ήταν σε υπερένταση, αντικείμενα που ήταν τριγύρω του συνήθιζαν να αρπάζουν φωτιά. Από την αϋπνία είχε μπερδευτεί και δεν είχε καταλάβει πως είναι ο εσωτερικός χώρος. Τα άχυρα πιο πολύ τον τσίμπαγαν, αυτόν και τον Εφρέζι, παρά τον βοήθησαν να ξεκουραστεί καλύτερα. Η Ιρώνη, για να εκμεταλλευτεί την παρατηρητικότητα της έκατσε έξω, στο μπροστινό κάθισμα της άμαξα, δίπλα στον Λούκας, για να παρατηρεί την διαδρομή για ύποπτες καταστάσεις. Οι δρόμοι, όσο πιο μακριά από τις πόλεις, τόσο πιο επικίνδυνοι ήταν. Και οι Οδοφύλακες δεν μπορούσαν να είναι παντού ταυτόχρονα. Η Ιρώνη, κατά την διάρκεια της διαδρομής διηγήθηκε στον Λούκας τις περιπέτειες της με τον μάγο Νέκραλ, και τον φανατικό θρησκόληπτο Εφρέζι. Επίσης του είπε για τον παράξενο νάνο Βλας Ανγκελσσον, ο οποίος είχε φύγει για να πάει στα καμίνια της Κάρακ-Αζ-Γκαραζ, και για την ξωτικιά Μπρουνχίλντα και τον αγύρτη Μάρκλεφ. Του είπε για την αίρεση που ανακάλυψαν στο κατάλυμα Γκρούνγοουλντ, και πως ο Λόρδος Ρίκαρντ Ασσάφενμπεργκ τους χρωστούσε χάρη. Του είπε πως έσωσαν τον Κλάους Φον Ροθστάιν, μια φορά από ενέδρα κτηνάνθρωπων και άλλη μια φορά από τα νύχια της Αίρεσης του Ορθάνοιχτου Οφθαλμού, και πως τώρα τρέχουν για να τον σώσουν για άλλη μια φορά. Του είπε επίσης για την πολυτάραχη χτεσινή βραδιά. Ο Λούκας από την μεριά του, την μόνη περιπέτεια που είχε να διηγηθεί ήταν όταν νίκησε σε διαγωνισμό τον νάνο Βλας Ανγκελσσον, αλλά την ιστορία αυτή την ήξεραν ήδη όλοι, πόσο μάλλον η Ιρώνη που τον Βλας τον ήξερε καλύτερα από τον Λούκας. Για αυτό κράτησε το στόμα του κλειστό.

Όση ώρα μίλαγαν, είχαν απομακρυνθεί από την ανατολική πύλη της Ούμπερσράηκ και προχώραγαν παράλληλα με τα σύνορα του δάσους Ράηκβαλντ. Αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να το διασχίσουν, αλλά προτιμούσαν να το κάνουν το πρωί όταν θα ξημέρωνε γιατί το δάσος ήταν συνηθισμένο μέρος που έστηναν ενέδρα. Στις αρχές του δάσους οι ληστές και πιο βαθιά οι κτηνάνθρωποι και ακόμα χειρότερα τέρατα τα οποία δεν είχε επιζήσει ποτέ κανείς για να τα περιγράψει. Οι τυχοδιώκτες δεν είχαν σκοπό να μπουν τόσο βαθιά στο δάσος, αλλά ληστές μπορεί να εγκυμονούσαν οπουδήποτε. Στα αριστερά τους ήταν πάντα ο Ποταμός Τόεβελ. Ο ποταμός αυτός πέρναγε και μέσα από την Ουμπερσράηκ, και μάλιστα ήταν δίπλα από το πανδοχείο τους και εκεί αγκυροβολούσαν εμπορικά πλοία για να ξεφορτώσουν εμπορεύματα.

Όταν η άμαξα έκανε στάση για να ξεκουραστούν τα άλογα και να κοιμηθούν οι ταξιδιώτες, η Ιρώνη πηρε την πρώτη βάρδια. Κοίταξε τον ποταμό βαριεστημένα. Ο ποταμός είχε το χαρακτηριστικό του κόκκινο χρώμα. Οι ντόπιοι πόλης πίστευαν πως ήταν κόκκινο γιατί στις πηγές του ποταμού στα Γκρίζα Βουνά γινόντουσαν συνέχεια μάχες. Οι νάνοι πολέμαγαν τα Όρκς και το αίμα τους έβαφε το ποταμό. Το ξωτικό δεν πίστευε αυτές τις ανοησίες. Το κόκκινο χρώμα του ποταμού σίγουρα θα προερχόταν από το χρώμα του υπέδαφος ή της λάσπης.

Το πρωί συνέχισαν το ταξίδι τους για την Στρόμντορφ. Είχαν μπει στο δάσος το οποίο τώρα έκρυβε την θέα τον Γκρίζων Βουνών και του ηλιόλουστου ορίζοντα. Το λιγοστό φως που διαπερνούσε τις φυλλωσιές των δέντρων έδιναν ένα μουντό τόνο στο ταξίδι τους. Ο Λούκας δεν είχε ξανακάνει την διαδρομή Ουμπερσράηκ-Στρόμντορφ και ευχόταν να μην πέσει σε κανένα φυσικό εμπόδιο. Ήταν νευρικός γιατί τώρα ήταν μεγαλύτερη η πιθανότητα να πέσουν σε ενέδρα. Τα μάτια του κοίταγαν μια μπροστά, μια δεξιά και μια αριστερά. Ακόμα και τα άλογα ήταν νευρικά, χλιμίντριζαν χωρίς λόγο και είχαν άτακτο βηματισμό. Ξαφνικά η Ιρώνη είδε έναν κορμό στο δρόμο της, καλυμμένο με φύλλα για να μην φαίνεται. Μάταια φώναξε στον Λούκας να σταματήσει. Ο Λούκας δεν πρόλαβε να αντιδράσει, τα άλογα πήδηξαν τον κορμό, αλλά η άμαξα έχασε την πορεία της, αναπήδησαν οι αριστεροί τροχή, έχασε την πορεία της και έπεσε πλάγια, σκορπίζοντας την Ιρώνη και τον Λούκας. Οι υπόλοιποι ήταν μέσα στην άμαξα, και ταρακουνήθηκαν βίαια από την πρόσκρουση χτυπώντας τα τοιχώματα του εσωτερικού της άμαξας. Ο Φλόριαν έχασε τις αισθήσεις του. Την ίδια στιγμή ακούστηκαν ομιλίες από τις δύο απέναντι άκρες του δρόμου.

Αμέσως ο Λούκας και η Ιρώνη κατάλαβαν ότι είχαν πέσει θύματα ενέδρας. Ο Λούκας σηκώθηκε και κούνησε το κεφάλι του για να καθαρίσει το τράνταγμα που είχε υποστεί. Η Ιρώνη κρύφτηκε πίσω από την πεσμένη άμαξα και προσπαθούσε να εντοπίσει τους ληστές που τους είχαν στήσει την ενέδρα. Η ξωτικιά της όραση της έδινε ένα πλεονέκτημα έναντι των άλλων. Έβλεπε πολύ καλύτερα στο σκοτάδι από ότι οι άνθρωποι. Μέσα από την άμαξα βγήκε γρήγορα και ο Εφρέζι, ενώ ο μάγος έβγαλε προσεκτικά το κεφάλι του για να βρει στόχο για το ξόρκι του. Τέσσερα βέλη εκτοξεύθηκαν από ισάριθμες βαλλίστρες. Όλα είχαν στόχο τον Λούκας που ήταν πιο εκτεθειμένος από τους άλλους. Από τα τέσσερα βέλη, το ένα μόνο κινδύνεψε να τον πετύχει, αλλά καρφώθηκε στην ασπίδα του που είχε προλάβει να χρησιμοποιήσει ως κάλυψη. Οι ληστές αναγκάστηκαν να αποκαλύψουν την θέση τους, ήταν κρυμμένοι σε θάμνους στις αντίθετες πλευρές του δρόμου για να εκτοξεύσουν τα βέλη τους. Τώρα οι τυχοδιώκτες είχαν στόχους. Ο Λούκας έτρεψε προς το μέρος της μια από τις δύο ομάδες και βάρεσε την μάπα ενός ληστή με την ασπίδα του. Ο ληστής έπεσε κάτω, το πρόσωπο του κόκκινο από το αίμα που έτρεχε από τα σκισμένα χείλη του. Ο Λούκας είδε ότι του έλειπαν μερικά δόντια. Δεν ήταν σίγουρος αν έφταιγε η ασπίδα του για αυτό ή όχι. Η Ιρώνη εξαπέλυσε ένα βέλος σε έναν άλλο ληστή και τον βρήκε στο πόδι. Η κραυγή του αντήχησε στο δάσος. Ο μάγος άρχισε να μαζεύει τον άνεμο της μαγείας απρόσεκτα και βιαστικά. Η μαγεία αναδιπλώθηκε και τον χτύπησε. Μια εκτυφλωτική λάμψη του έλουσε και έχασε το φως του προσωρινά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που αναδιπλώνει η μαγεία μπροστά του, αλλά ποτέ δεν θα το συνήθιζε. Και κάθε φορά το αποτέλεσμα της αναδίπλωσης ήταν διαφορετικό. Ο Εφρέζι που ήταν δίπλα του ξαφνιάστηκε από το απότομο και δυνατό φως. Εκείνη την ώρα έτρεχε και αυτός προς το μέρος του Λούκας για να επιτεθεί στους ληστές, αλλά παραπάτησε. Σηκώθηκε, βλαστήμησε τον Νέκραλ και συνέχισε την πορεία του. Οι τρεις ληστές συνέχισαν να πετάν βέλη, ενώ ο πεσμένος ληστής με τα λιγοστά δόντια σηκώθηκε βιαστικά και έβγαλε το σπαθί του, ορμώντας στον Λούκας. Ο Λούκας απέφυγε το χτύπημα και αντεπιτέθηκε καρφώνοντας το σπαθί στην κοιλιά του ληστή. Ο ληστής σωριάστηκε για άλλη μια φορά κάτω, αλλά ο Λούκας ήξερε ότι δεν θα σηκωνόταν ποτέ ξανά. Οι ληστές είδαν ότι είχαν να κάνουν με εκπαιδευμένους αντίπαλους και όχι ανυπεράσπιστους εμπόρους, και αυτό τους είχε επηρεάσει ψυχολογικά. Οι επιθέσεις τους ήταν πιο απρόσεκτες, σαν να προσπαθούσαν να βρουν διέξοδο διαφυγής, παρά να ήθελαν να τους ληστέψουν πια. Ο Εφρέζι έφτασε έναν ληστή και τον βάρεσε με την σιδερόμπαλα του, φέρνοντας τον χέρι του από κάτω προς τα πάνω. Η μπάλα τον βρήκε στο πιο αδύναμο σημείο του. Ο Εφρέζι θα ορκιζόταν ότι η κραυγή που άκουσε ήταν μερικούς τόνους πιο ψιλή. Με ένα γρήγορο χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, Ο Εφρέζι έβγαλε τον ληστή από την δυστυχία του.

Οι άλλοι δύο ληστές που είχαν επιζήσει τράπηκαν σε φυγή, αλλά δεν θα ξέμπλεκαν τόσο εύκολα. Η Ιρώνη πρόλαβε τον ένα και τον ακινητοποίησε. Τον δεύτερο τον κυνηγούσε ο Νέκραλ σε κατάσταση εκτός εαυτού μαζί με τον Εφρέζι. Ο ακινητοποιημένους ληστής κοιτούσε μια τον φίλο του να τρέχει κυνηγημένος από τον μάγο και μια το ξωτικό. Την παρακάλεσε να τους χαρίσει την ζωή και ότι έχει πληροφορίες που ίσως τις φανούν χρήσιμες. Η Ιρώνη δέχτηκε και ο ληστής άρχισε να της λέει ότι είχαν ακούσει ότι στην Στρομντορφ, στην πόλη που προφανώς πήγαιναν οι τυχοδιώκτες, γιατί μόνο εκεί καταλήγει ο δρόμος, υπήρχε ένας γιατρός / φυσιοθεραπευτής που πήγε στην πόλη αυτή πριν από 2 χρόνια. Πριν πάει στην Στρόμντορφ, έμενε στην Ναλν, την πρώην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Εκεί, τον είχε επισκεφτεί μια Βαρόνη που έπασχε από δυσκοίλια, αλλά αντί να την θεραπεύσει την έκανε να έχει μονίμως αέρια. Μάλιστα είχε δημιουργηθεί και ένα διπλωματικό επεισόδιο εξαιτίας των αερίων της σε μια σύσκεψη που είχε. Η αμοιβή που είχε ορίσει ανερχόταν στα διακόσια ασημένια σελήνια! Όση ώρα της εξιστορούσε το γεγονός, συνεχώς την ρωτούσε αν ο μάγος θα τον αφήσει ελεύθερο γιατί τον φοβόταν. Η Ιρώνη του έλεγε πως ναι, αλλά ο ληστής είχε και μια μικρή αμφιβολία. Όταν ο μάγος έκαψε ζωντανό τον ληστή που κυνηγούσε, οι αμφιβολίες του ληστή που είχε ακινητοποιήσει η Ιρώνη πολλαπλασιάστηκαν, αλλά η Ιρώνη πάντα τον καθησύχαζε. Τελειώνοντας την ιστορία του, η Ιρώνη τον άφησε, με την βοήθεια του Λούκας, σήκωσε την άμαξα, και ο Νέκραλ τον έκαψε ζωντανό. Μέσα στην άμαξα, ο Φλόριαν ήταν ακόμα λιπόθυμος και η Ιρώνη όταν δεν κοίταγε κανείς, τον απάλλαξε από τα βάρη της τσέπης του. Όταν τελικά συνήλθε, άρχισε να ακουμπάει το σώμα του, ψάχνοντας για πληγές, ή σπασμένα κόκαλα, αλλά δεν βρήκε τίποτα από αυτά. Επίσης δεν βρήκε τίποτα και στις τσέπες του και ρώτησε τι έγινε, και αν είχαν πέσει θύματα ληστών. Η Ιρώνη χωρίς να χρειαστεί να πει ψέματα, είπε πως ναι, τους την έπεσαν ληστές, αλλά όλα είναι καλά τώρα. Ο Φλόριαν στεναχωρήθηκε που του είχαν πάρει τα λεφτά, όχι γιατί θα του έλειπαν, αλλά γιατί με αυτά είχε σκοπό να πληρώσει τις υπηρεσίες του αμαξά Λούκας. Αλλά ξέχασε το περιστατικό γρήγορα όταν μέσα στην άμαξα μπήκε ο Εφρέζε φορώντας μόνο τα εσώρουχα. Ο Εφρέζι του καθησύχασε και τους εξήγησε ότι ενώ κυνηγούσε και αυτός τον ληστή στο δάσος, πέρασε από θάμνους με αγκάθια και του σκίστηκαν τα ρούχα.

Όταν η άμαξα βγήκε από το δάσος, αντάμωσε και πάλι τον ποταμό Τόεβελ. Τα Γκρίζα Όρη να υψώνονταν μπροστά τους απειλητικότερα, άρχισε να μαζεύονται σύννεφα στον ουρανό και δεν άργησε να έρθει και η βροχή. Στην αρχή ψιχάλιζε, αλλά μετά μετατράπηκε σε μπόρα. Λίγο πριν μπουν στο χωριό της Στρομντορφ, τα τείχη του φαίνονταν στο βάθος, είδαν ένα ξύλινο κρεμαστό γεφύρι. Η άμαξα ίσα που θα χώραγε, και ο ποταμός είχε φουσκώσει από την βροχή. Τα κύματα μερικές φορές κουκούλωναν την γέφυρα και ήταν επικίνδυνη η διέλευση. Ήταν όμως ο μόνος δρόμος για να φτάσουν στην πόλη. Άφησαν την άμαξα πίσω του. Ο Μάγος την έκαψε. Καλύτερα να μην είναι χρήσιμη για κανέναν παρά να την πάρουν ληστές για διευκόλυνση τους, σκέφτηκε. Άρχισαν να περνάνε την γέφυρα ένας-ένας. Πρώτος πέρασε ο Λούκας, ισορροπώντας στο γλιστερό ξύλινο δάπεδο της γέφυρας. Ακούστηκαν ξύλα να ραγίζουν και μετά από λίγο η γέφυρα άρχισε να καταρρέει. Ο Εφρέζι έτρεξε και πήδησε πάνω από το σημείο που κατέρρεε, το ίδιο και η Ιρώνη και ο Νέκραλ, αν και ο τελευταίος με λιγότερη χάρη γιατί τον ενοχλούσε η ρόμπα του. Ο Φλόριαν όμως δεν τα κατάφερε και έπεσε στο ποτάμι. Η ορμή του ποταμού άρχισε να τον παρασέρνει και κολυμπούσε μανιωδώς για να μείνει στο ίδιο σημείο. Φώναξε να φέρουν σκηνή από την άμαξα, αλλά ο Εφρέζι του θύμισε ότι την είχαν κάψει. Ο Φλόριαν άρχισε να απομακρύνετε. Το ορμητικό ποτάμι τον είχε παρασύρει. Ο Λούκας που όλη την ώρα σκεφτόταν κάποιο έξυπνη λύση είπε ‘Μα το λουκάνικο του Σίγκμαρ, θα πέσω να τον σώσω’. Και με τα λόγια αυτά βούτηξε στο ποτάμι. Αλλά η ορμή ήταν δυνατότερη από ότι είχε υπολογίσει και τον παρέσυρε και αυτόν. Ένα ξύλινο μέρος της γκρεμισμένης γέφυρας τον χτύπησε στο κεφάλι και έχασε τις αισθήσεις του.

Ο μάγος, ο Εφρέζι και το ξωτικό κοίταγαν τα σώματα των δύο φίλων τους, να τα παρασέρνει ο κόκκινος ποταμός. Αποφάσισαν να ακολουθήσουν την ορμή του ποταμού με τα ποδιά για να δουν που θα τους ξέβραζε. Μετά από λίγο είδαν έναν μύλο που δούλευε με την ορμή του ποταμού, και δίπλα ένα σπιτάκι, μάλλον του μυλωνά. Ο Εφρέζι χτύπησε την πόρτα. Ο μυλωνάς που άνοιξε, τρόμαξε βλέποντας τον σχεδόν γυμνό Εφρέζι. Όταν τους εξήγησαν τι έγινε στους φίλους τους, τους είπε ότι ρίχνει και δίχτυα στο ποτάμι για να πιάσει τα φημισμένα χέλια του Ρέηκ. Για μεγάλη τους τύχη στα δίχτυα βρίσκονταν λιπόθυμοι ο Φλόριαν και ο Λούκας. Τους έβγαλαν έξω και κοίταγαν τα σώματα τους.

‘Ξέρετε,’ τους λέει ο μυλωνάς ‘κάποιος θα πρέπει να τους κάνει το Φιλί της Ζωής’.

‘Σωστά’, είπε ο Εφρέζι, ‘κάποιος πρέπει να τους δώσει το … Φιλί της Ζωής’. Προφανώς δεν ήθελε να είναι αυτός.

‘Το Ξωτικό να το κάνει!’, φωνάζει ο Μάγος. Κανείς τους δεν ήθελε να φιλήσει τον Λούκας και τον έμπορο, ‘είναι και γυναίκα και είναι πιο φυσικό!’

‘Μα είμαι ξωτικό εγώ, δεν ξέρω να κάνω το Φιλί της Ζωής ή όπως το λέτε εσείς οι άνθρωποι’, είπε σαν δικαιολογία η Ιρώνη. Έλεγε ψέματα.

‘Εγώ πάντως δεν το κάνω’, είπε ο μυλωνάς.

‘Γιατί όχι?’, τον ρώτησε η Ιρώνη. ‘Από την Στρομντορφ δεν είσαι. Θα ήθελες να λέμε στα ταξίδια ότι στην Στρόμντορφ, πέρα από τον κακό καιρό, έχει και άκαρδους κατοίκους’.

‘Μα τον Σίγκμαρ, όχι! Με έπεισες!’ είπε ο μυλωνάς. Το ξωτικό είχε εκμεταλλευτεί την περηφάνια του μυλωνά για την πόλη του. Η έτσι νόμισε. Όταν έδωσε το Φιλί της Ζωής στον Λούκας, η διάρκεια του ήταν παραπάνω από όσο έπρεπε. Ο Λούκας είχε συνέλθει, αλλά ο μυλωνάς συνέχισε να τον φυλάει κρατώντας τον γερά από τα μπράτσα του. Όταν απομάκρυνε το στόμα του από το στόμα του Λούκας, το βλέμμα του έλαμπε. ‘Ορίστε! Είναι σώος και αβλαβής. Πως σε λένε φίλε μου? Εμένα με λένε Ένος.’

‘Λούκας’, είπε ο Λούκας μπερδεμένος. Μετά καταλάβει τι είχε γίνει. ‘Γρήγορα, ο έμπορος πρέπει να τον σώσουμε!’, είπε και έκανε τεχνητή αναπνοή στον έμπορα. Όλοι οι άλλοι ανακουφίστηκαν που δεν χρειάστηκε να περάσουν την διαδικασία ξανά. Ο Ένος δεν τους άφηνε να φύγουν αν δεν στέγνωναν πρώτα στην φωτιά του Τζακιού του. Εκεί τον ρώτησαν αν ξέρει για κανέναν κάτοικο της πόλης που είχε πάει τα τελευταία δυο χρόνια. Είπε ότι αρκετοί είναι κάτοικοι που δεν είχαν γεννηθεί στο χωριό, αλλά ο μόνος που θυμάται ότι είχε πάει τα τελευταία δύο χρόνια ήταν ο Δήμαρχος ο Άντλερ. Αλλά δύσκολα θα τον βρουν γιατί από ότι λένε η φήμες ύστερα από τον θάνατο της γυναίκας του έχει κλειστεί στο δωμάτιο του, στον πάνω όροφο του δημαρχείου και δεν βλέπει κανέναν. Εκτός από τον διοικητή της Φρουράς τον Άρνο Κέσσλερ, που έχει πλέον αναλάβει και καθήκοντα του βοηθού του Δημάρχου.

Οι τυχοδιώκτες ευχαρίστησαν τον μυλωνά Ένος και συνέχισαν προς την πόλη. Έφτασαν στην δυτική πύλη, την πύλη Αλτντορφ (γιατί από εκεί έπρεπε να βγει όποιος ήθελε να πάει στην Αλτντορφ). Ο φρουρός τους ρώτησε από που έρχονται και τη θέλουν στην πόλη. Τους είπε ότι δεν έρχονται συχνά ξένοι στην πόλη και να μην κάνουν φασαρίες, γιατί ο Διοικητής έχει μικρή υπομονή για τους ταραχοποιούς. Τον ρώτησαν αν ξέρει κανέναν που να έχει έρθει τα τελευταία δύο χρόνια ελπίζοντας να πάρουν πληροφορίες για τον επικηρυγμένο γιατρό. Τους είπε ότι ο Δήμαρχος είχε έρθει στην πόλη τον καιρό αυτό, ένας βάρδος είχε έρθει πολύ αργότερα, σχεδόν πριν τρεις μήνες, και στο διάστημα αυτό είχε έρθει και ένας απένταρος πολεμιστής από την Εστάλια, ο οποίος ζητιάνευε λεφτά όταν δεν είχε. Όταν είχε, έπινε μπύρες στην ταβέρνα του Υδροκέραυνου.

Μόλις πέρασαν την πύλη, τα πρώτα σπίτια που είδαν ήταν κάτι καλύβες. Σε μια από αυτές παρατήρησαν μια γυναίκα να τους κοιτάει. Υπήρχαν ξύλινες σανίδες στους κεντρικούς δρόμους για να μην λερώνονται με λάσπες οι κάτοικοι. Στα μικρά σοκάκια όμως δεν υπήρχαν αυτές οι σανίδες και η λάσπη ξεπέρναγε τον αστράγαλο. Η πόλη ήταν κυριευμένη από μια απαίσια μυρωδιά που προερχόταν από τα βυρσοδεψία τα οποία ήταν εγκατεστημένα μέσα στην πόλη και όχι κάπου απόμερα όπως συνηθιζόταν. Οι κάτοικοι δεν παραποιούνταν γιατί η διεργασία δέρματος ήταν ένας από τους βασικότερους παράγοντες για την ευημερία της πόλης. Μάλιστα οι τυχοδιώκτες παρατήρησαν πολλά μαγαζιά που εμπορεύονταν σε ρουχισμό από δέρμα. Δερμάτινα καπέλα, παντελόνια, μέχρι και πανοπλίες, όλα πολύ καλής ποιότητας. Καθώς περιπλανιόνταν στην πόλη, πέρασαν ένα κτήριο που έλεγε ‘Εξαγωγές Μπρένερ’, και ένα που έγραφε ‘Ταβέρνα το Χύτρα της Σούπας’. Οι ντόπιοι δεν αποδείχτηκαν ιδιαίτερα φιλόξενοι. Δεν έμοιαζαν να θέλουν τουρίστες στην πόλη τους και με δυσκολία έμαθαν πιο είναι το σπίτι του διοικητή της φρουράς. Μπήκαν μέσα για να βρούν τον Κέσσλερ, αλλά το γραφείο του ήταν γεμάτο από ντόπιους που ήθελαν να λύσουν τα θέματα τους. Ο γραμματέας είπε στους τυχοδιώκτες ότι ο Κέσσλερ δεν είναι εδώ και αν θέλουν να κλείσουν ραντεβού για την επόμενη βδομάδα αν υπάρχει κάποιο σοβαρό θέμα. Βγήκαν έξω και συνέχειας προς το κέντρο της πόλης που βρισκόταν το η Πλατεία Αγοράς.

Η πλατεία είχε πολύ κόσμο, παρά το ανεμοβρόχι, που έκανε τις αγορές του από τους πάγκους των εμπόρων, κάτω από τις στέγες τον πάγκων. Στο κέντρο ήταν ένα μεγάλου μπρούτζινο άγαλμα καλυμμένο από πράσινη πλατίνα. Μια επιγραφή στην βάση του έγραφε ‘Όλαους Στικχελμ. Ο Σωτήρας της Πόλης μας’. Είχε το ένα χέρι σηκωμένο ψηλά κρατώντας ένα ξίφος. Το άγαλμα σαν να κοιτούσε όλη την αγορά, έτοιμο να την υπερασπιστεί από κάθε απειλή. Δίπλα υπήρχε ένα καλοδιατηρημένο πηγάδι, με τον κουβά βυθισμένο στο νερό. Γύρω γύρα από την πλατεία ήταν τα πιο πολυτελή σπίτια του χωριού, τριώροφα και με ανοιχτά τα παράθυρα, εκτός από το δημαρχείο, που τα παράθυρα ήταν κλειστά, ρωγμές είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους, και αναρριχητικά φυτά είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν στον τοίχο. Στην μια άκρη της πλατεία ήταν ένας μικρός βωμός για την θεά της Υγείας, την Σάλια, και στην άλλη άκρη ένας μεγαλοπρεπείς ναός του Σίγκμαρ με την διπλή πόρτα του ορθάνοιχτη, σαν να προσκαλεί όλον τον κόσμο μέσα. Σε μια άλλη άκρη ήταν οι σιτοβολώνες που τους φύλασσαν δύο φρουροί. Οι σιτοβολώνες ήταν κρεμαστοί, ώστε να μην μπορούν να έχουν εύκολοι πρόσβαση τα διάφορα τρωκτικά. Και επίσης ήταν καλυμμένοι με πανιά για να προστατεύονται τα σιτηρά από τον καιρό.

Οι τυχοδιώκτες της Μάζας: Η άνοδος και η πτώση, Πάρτον Αλαγκιάς.